“Gökyüzünü öpmek isterdim Ömür Hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşımaktan. Delilik mi dedin? Kim bilir… belki de yerde sürünmenin bir tepkisidir ya da ne bileyim bilinçsiz bir aykırı olmak duygusu. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki?”
Kabullenmek varken dayatılanları; kendin olmanın ve öyle kalabilmenin zorluğuna âşık olmalı insan. Diğer türlü, yaşadım deme, yaşadığın başkasının hayatı çünkü.