Koral 'Din Devrimi'nden sonra Almanya'da çok yaygınlaşan, Luther din töreninin temeli halini alan bir çeşit ilahidir. Kaynağı Alman halk şarkısıdır; ancak, Alman olmayan bazı halk ezgileriyle Gregorius İlahilerinin etkisi koralin oluşumunda önemli pay taşırlar. Koral ilk olarak 16. yüzyılın başlarmda ortaya çıktı. Luther'in bile birkaç koral yazdığı söylenmektedir. 17. yüzyıl Alman bestecilerinin (Sçheidt, Pachelbel, Boehm, Reinken, Buxte hude) çok değişik biçimlerde ele aldıkları koral, Ortaçağ Rönesans kontrapuntçularının müzik anlayış lanyla gizemci ruhlarının sığındığı, bütün bir poli fon okulu besleyen kaynak durumundadır. Ses müziği, org müziği, dahası çalgısal müzik alanlarında bile korali uygulayan J. S. Bach'la bu tür en yüksek noktasına varrnıştır. Füg gibi koral ve 18. yüzyıldan sonra -Franck ve Honegger'in başarılı örnekler vermelerine karşın- önemini yitirmiştir.
Timpani
Perdeleri düzenlenebilir bir çalgı olan timpaninin atası davuldur. Avrupa'lılar davulu mehter müziğiyle tanımışlar ve ilkin 15. Yüzyılda kendi askeri müziklerinde kullanmışlardır. Klasik müzikte değerlendirilmesi ise 17. Yüzyılın ikinci yarısında opera orkestralarında başlar. Lully ve Purcell, bazı orkestra ve sahne müziği eserlerinde davula yer vermişler, J. S. Bach, 1733'te yazdığı Noel Oratoryosu'nda "solo davul" kullanmıştır. Haydn ve Mozart, timpaniyi eski olanakları çerçevesinde çok iyi değerlendirmişlerdir. Ancak bu çalgının müzikal anlatımdaki işlevini bilinçle kullanan bestecilerin başında Beethoven gelir. Böylece timpani, 19. Yüzyılın ilk çeyreğinden başlayarak geliştirilmiş, perdeleri düzenlenebilir bir çalgı olarak senfonik orkestraların vazgeçilmez üyeleri arasına girmiştir. Berlioz, Wagner, Verdi, Mahler ve Strauss'un eserlerinde timpaninin önemli yeri vardır.
Çello edebiyatının ünlü eserleri
J. S. Bach: Altı Süit.
L.Boccherini: Çello konçertoları.
B.Britten: Çello Senfonisi.
E.Elgar: Çello Konçertosu.
J.Haydn: Do majör Çello Konçertosu.
A.Dvorak: Op. 104 Çello Koncertosu.
S.Prokofyev: Ballad.
C.Saint-Saens: "Hayvanlar Karnavalı"ndan "Kuğu".
P.Çaykovski: Bir Rokoko Teması
Üzerine Çeşitlemeler.
A. Webern: "Üç Küçük Parça"
Keman edebiyatının ünlü eserleri
A. Vivaldı: Keman sonatları.
J. S. Bach: Solo keman için "partita"lar.
N. Paganini: Keman konçertoları.
L. van Beethoven: Re majör Keman Konçertosu.
Fa major "İlkbahar Sonatı"
A. Berg: Keman Konçertosu
J. Brahms: Re majör Keman Konçertosu.
M. Bruch: Sol minör Keman Konçertosu.
A.Corelli: "Concerti grossi".
W. A. Mozart: Keman konçertoları ve sonatlar.
G. Tartini: Sol minor "Şeytan Trili Sonatı".
P. Çaykovski: Re majör Keman Konçertosu.
PRELÜD
Latince Praeludere, "yol açan", "önde giden" anlamındadır. Dolayısıyla prelüd, bir "ön parça", "giriş parçası" özelliğindeki çalgı müziği eseridir; barok çağda çoğunlukla org, lavta ve çembalo için yazılmıştır. Ancak sadece barok çağın bir biçimi olarak kalmamış, romantik ve izlenimci stillerde de tamamen başka biçim ve amaçlarla bestelenmiştir.
Barok çağda prelüd, özellikle Corelli ve J. S. Bach'ın hem "sonat" ve "süit"lerinde, hem "prelüd ve füg"lerinde bir bölümlü tek tema üzerine yazılan, kesin formu bulunmayan bir eserdir.
Romantiklerin prelüdü, belirli bir ruhsal durumu doğaçlamayla dile getirmeyi amaçlıyordu.
İzlenimcilerin prelüdleri ise bundan biraz farklı olarak bir görünümü, bir sahneyi betimleyen doğaçlama eseridir.
Sonat
Sonat formu, 18. Yüzyılın ortalarından başlayarak yükselen klasik çağın en önemli verimlerindendir. Bu gelişkin müzik biçimine barok çağın doruğu kabul edilen J. S. Bach'ın oğlu C. P. Emmanuel Bach yeni bir yapı kazandırmış ve sonat, Haydn, Mozart, Beethoven ile olgun biçimine ulaşmıştır.