#orhanbahtiyar
#jaleinan
#birbilimkadınınınromanı
.
" Jale İnan " #terskarga #Ekim ayı kitap önerilerindendi .
##24Kasımogretmenlergunu nde paylaşmak istedim çünkü alanında çok değerli bir bilim insanımızdı. Ruhu şad olsun
#İzmir Arkeoloji Müzesi'nin kurucusu ve Türkiye'nin ilk arkeologlarindan Aziz Ogan'ın kızı Jale İnan 'ın biyografik romanını @bahtiyarorhan kaleminden okumak güzeldi. Yazdığı biyografik romanlar ile adından sıkça bahsedilen yazar , bu defa Türkiye'nin ilk #kadın arkeologu olan Jale İnan'ın yaşamına okurlar için #edebiyat ile ayna tutuyor
#Arkeolog olması dışında hakkında çok bir bilgim yoktu açıkçası bu değerli bilim insanımız ile ilgili . Jale İnan'ın çocukluk yıllarında şahit olduğu İzmir'in işgalinden ve dönemin sosyal, siyasi yaşamından başlayarak Almanya'da gördüğü #arkeoloji eğitimi sırasında yaşanan dünyadaki gerilimde dahil #Avrupa 'da yaşanan siyasi arenaya değinen kitap #Hitler Dönemindeki yaşamı ustaca anlatıyor. Ne pahasına olursa olsun ideallerinden vazgeçmeyen Jale İnan ve eşi Mustafa İnan'ın #siyaset ,#eğitim ve #ekonomik koşullara karşın yaptığı güç birliği hem sağlam, güçlü bir #aile olmalarına hem de alanlarında başarılı olmalarına katkı sağlamış.
#Side ve #Perge arkeolojik kazıları ile #dünya çapında ses getiren işlere imzasını atan Jale İnan , ülkede kadına karşı olan ön yargiyıda yıkarken tarihi eserlerin kaçırılarak yurt dışına gitmiş olması sebebiyle de büyük mücadele vermiştir.
#tavsiyeederim okunmalı ve ideallerin peşinden giden yolların zorluğu karşısında edinilen başarılardan feyz alınmalı.
ADANALI MUSTAFAEdebiyat
Kimsiniz siz efendim? Adanalı Mustafayım ben gardaş. Posta seyyarı Hüseyin Avi Bey’in çocuğuyum, damdan düştüm ben. Kafam yarıldı, ömrüm boyunca babamın bana “Bu adam olmaz” laflarıyla büyüdüm. İki dünya savaşı gördüm, ömrüm tren vagonlarında bütün Türkiye’yi gezmekle geçti. Dar gelirli ailenin dar imkanlı ülkenin üvey evladıyım ben gardaş. Babacığım oğlunun adam olduğunu görmeden sizlere ömür… Allah rahmet eylesin beyim. Babacığım sandı ki ben ders çalışmam, fakat baylar bilmiyor ki ben sabahları erkenden kalkıp sabah kahvaltısı yapan çocukların kitaplarından ders yaparım. Ziyan yok… Riyaziyeci derler adıma, memnun oldum gardaş. Divan Edebiyatı diyelim mi Mustafa Efendi? Bilirsiniz siz Baki, Nedim. Her şeyle uğraşan adam derler adıma, mühendis adamın işi sadece mühendislik olamaz yahu! Bilimin hizmetindeyim, ülkemin hizmetindeyim… Yurtdışında doktora yaptım, gurbet ellerdeyim. Hemen dönmek isterim, canım ülkem
canım ülkem!
Şehirde namım yürür! Herkes benden matematik dersi almak ister. Jale Ogan ile de bu zamanlarda tanıştım efendim. Canım anacığım bir türlü istemedi kızı, eniştem sağolsun evlenebildik… Bilimin hizmetinde olduğumdan eşimin doğumunu kaçırdım… Bilimin hizmetinde olduğum için hayatın güzelliğini kaçırdım… Bir kaloriferli odayı kırk yaşımda görebildim, sürekli yorgunumdur ben, halsizimdir ben. Cahit Arf, Ekrem Beyazıt dostum. Kerim Erim hocam, çok özendiğim hocam. Doçentim diye tanıttığınız Mustafa İnan, bakın şimdi mukavemet hocası oldu. Oldu da ne fayda? Asistanlarım üzgün… Doçent, yüksek lisans, imtihanlar… sonlarının benim gibi yıllarca aynı ceket olmasını istemiyorlar. Ne diyelim? Bizim imtiyazımız Doğu gardaş. Üniversite’de bir dedikodu var, nedir bu doktora? Araştırma, iki yabancı dil zorunluluğu. Bir şey değil efendim, Batılılaşıyoruz. Nasıl
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"her şeyle uğraşmak, herkese her şeyi öğretmek kolay değildir beyler..."
oğuzcuğum atay'dan bir kitap daha bitirmiş olmak her ne kadar üzse de kitabın kusursuzluğuyla bunu telafi ediyorum.
okuduğum ilk biyografik romandı ve bu romanda "mustafa inan şunu yaptı, bunu yaptı" yazdığını düşünmek gibi büyük bir hata yapmıştım okuyana kadar. ilk sayfalardan itibaren şaşırdım. aslında şaşılacak bir şey yoktu, klasik oğuz atay: arada kimin kurduğu belli olmayan cümleler, iç sesler, iç seste hitap olarak "oğlum mustafa", başkaraktere gösterilen "imtiyaz", kurgunun dışında olmasına rağmen uzun uzun anlatılan konular...
orta yaşlı bir profesör, kitapta "delikanlı" olarak geçen öğrenciye; kendi hatırladıkları, eski mektuplar ve öbür arkadaşlarının talep üzerine anlattıkları üzerinden mustafa inan'ın hayatını anlatıyor. aslında bu yönüyle tutunamayanlar hissi veriyor kitap, tıpkı Selim Işık'ın intiharını sorgulayan turgut özben gibi.
mustafa inan; tıpkı oğuz atay gibi erkenden aramızdan ayrılmış, bünyesi doğuştan zayıf, sırf türkiye'de değil dünyanın her yerinde iz bırakmış, kendi kimliğini hayatı boyunca korumuş, her konuya merakla yaklaşmış, aslında "bu çocuk adam olmaz" sözüne tepki olarak doğmuş, ithaller için değil bizim olanlar için çabalayan, sırf okulda değil hayatının her alanında ve her konuda kendini öğrenmeye ve öğretmeye adamış, farkında olmadan kendi ekolünü kurmuş ama buna rağmen zorluklar içinde yaşamış, asla ölmeyecek, bilim için en çok da kendi hayatından vermiş birisi. unvanlarını saymıyorum bile.
oğuz atay'ın öbür eserlerine göre biraz daha gerçekçiydi bu romanı. bir adamın hayatını anlatırken bir yandan da eleştiri yapabilmek çok büyük bir yetenek ve bunu da oğuz atay yapabilirdi. beni en çok şaşırtan şey buydu.
özellikle cinsiyet eşitsizliği konusuna daha önce
Bizler ziyan olmuş bir nesle mensubuz. Prof. Mustafa İnan
Evet böyle özetliyordu ülkemizin durumunu ünlü bilim adamı. Ülkemizin gururu, Doğu Anadolu'nun engin, zeki insanı. 1911 yılında Adana'da dünyaya gelen Mustafa İnan, doğumuyla birlikte savaşında yüzünü görmüştür. Nitekim o yıllarda ülkemizde ve Dünya'da kıtlık, savaş ve sosyal dokunun bozulduğu bir ortam vardı. Fakat gözü pek, inançlı, okumaya, öğrenmeye hevesli küçük Mustafa bu olumsuz durumları görmezden gelmiş ve tahsil hayatına başlamıştır. Savaş yılları olduğu için memleketinden ayrılmak zorunda kaldı. İleri ki yıllar da ise bugünkü adıyla İstanbul Teknik Üniversitesi'ne kaydoldu. Başarıları, azmi ve eşi bulunmaz şöhreti tüm Dünya'ya yayılmıştır. Hızlı bir şekilde doçentlik ve profesörlüğe yükseldi. Kendi gibi Profesör olan Jale İnan (Ogan) ile evlendi. Fakat bu öğrenmenin ve öğretmenin zahmeti de Mustafa Hoca'nın omuzlarına binmiştir. Takatı kalmamış, günden güne eriyen Mustafa Hoca'ya Almanya'nın Freiburg şehrinde kanser tanısı koymuşlardır. Jale Hanım ise üzüntüsünden kahrolmuştur. Mustafa Hoca ülkesine dönme arzusu ile yaşarken maalesef 1967 yılında sabaha karşı o hastanede gözlerini yummuştur. Bir bilim adamı daha biz insanları boynu bükük bırakmıştır. Fakat bizlere en büyük hazineyi bıraktı: Bilim.
Ünlü matematikçi Cahit Arf'in desteği ve TÜBİTAK'ın önerisi ile Mustafa İnan'ın hayatı, yine kendisinin öğrencisi Oğuz Atay'a kaleme alınması için rica edilerek 1975 yılında bu kitap biz okuyucuların ellerine ulaşmıştır. Eserde Profesör Mustafa İnan'ın hayatı, çalışmaları, akademik başarıları bir biyografi olarak karşımıza çıkıyor. Bundan yıllar önce yaşamış ve bilme önem vermiş olan Hoca, fakirliğin etkisini görmüştür. Ama asla yılmamıştır. Arkadaşlarından önce erkenden kalkıp, onların ders kitaplarını