Zeynep
@jamelia
Yalnızlık; hiç de tanrısal değil, görkemli değil. O yalnızca geçmişle gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman karanlık bir nokta.
Öğretmen
Lisans Gazi Üniversitesi - Yüksek Lisans Harran Üniversitesi
İzmir
Diyarbakır
74 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Butimar, Fas Edebiyatında mistik bir kuş efsanesidir. Deniz kıyısında yaşayan ve deniz suyunun bitmesinden endişe ettiği için içmeye kıyamadığı bir kuştur Butimar. Bu sebeple Butimar yazın dünyasında korkuyu, kaygıyı, kaybetme korkusunu, kavuşamamayı, sahip olduğu şeyi kullanamama gibi birçok duygu durumunu metafor olarak simgeler.
Birçok yazar-şair ilham almıştır Butimar karakterinden. Örneğin Cengiz Aytmatov’un “Gün Olur Asara Bedel” kitabında da Butimar karakteri vardır.
Yazar Kaan Murat Yanık kitabında yer alan Yusuf karakteri bizi içindeki susuzluğu büyüten derin bir yolculuğa çıkarır. Deniz Yusuf’un içindedir, Yusuf her sayfada kendi içinde biraz daha eksilir. Yanık, Butimar edebi karakterini o kadar ince o kadar naif işlemiştir ki kitapta mest olmamak elde değil. Kişiler net değildir, daha çok ruhtur. Bu yüzdendir ki kitap bittiğinde aklımızda bir hikaye değil, kalbimizde bir his kalıyor.
Yazarı sadece edebi Butimar karakteri üzerinden tahlil etmek eksik kalır. Çünkü kitap çok katmanlıdır;
Simya Bilimi; Simya tarih boyunca sadece metalleri altına dönüştürme arzusu değil, aynı zamanda insanın kendi iç dönüşümü de simgeleyen bir yolculuktur. Yazar o kadar çok yönlü ki bu iki durumluda işlemiştir.
Zaman Kırılması, Zaman Bükülmesi, Paralel Evren; Kitap düz bir zaman zemini üzerinde ilerlemez; bazen zaman bükülmüş, bazen üst üste binmiş, bazen de günümüze gelerek paralel evreni kullanmıştır.
Tarih Bilimi; aralarında bir bağın olup olmadığı net anlaşılmayan iki zaman döneminde geçiyor kitap.
Daha az beklenti ile okumaya başladığım kitap bende derin izler bıraktı, kitabın son kısmı hatta hatta son satırında okuyucuda şok etkisi yaratıyor yazar. Eminim birçok okur devam kitabının olması gerektiğini düşünmüştür. Ben böyle bitmesini de çok sevdim, devam kitabını da
Reklam
Yaşar Kemal diyor ki: “İnce Memede başladığımda 24 yaşındaydım. İnce Memed de 21 yaşındaydı. Ben İnce Memed’in 4. kitabını bitirdiğimde 60’ıma geçmiştim. İnce Memed daha 25 yaşında”
İnce Memed serisi, Yaşar Kemal’in yaklaşık 40 yıla yayarak yazdığı dört ciltlik büyük bir anlatıdır ve aslında tek bir hikâyeden çok, Anadolu’nun “epik bir panoramasıdır.”
Yaşar Kemal kendini 4 kitapta tekrarlıyor olarak görülebilir. Ancak tam olarak öyle değil, nüanslar var. İlk kitapta ilk zalime karşı bireysel bir başkaldırı var. İkinci kitapta Memed var olmanın, var kalabilmenin mücadelesini veriyor, üçüncü kitapta tam bitti derken bir yerden filizler boy gösteriyor tekrar ve dördüncü kitapta Memed-Memedler oluyor. İyilikte bulaşıcıdır kötülükte, direnmekte bulaşıcı teslimiyette.
Yaşar Kemal’i Yaşar Kemal yapan kimsenin söyleyeme cesaret edemeyeceği şeyleri söyleme cesareti gösteren büyük bir kalem olmasıdır. Neler sorgulatıyor kitap?
-Kurtuluş Savaşından sonra ‘ödül’ olarak verilen çok büyük toprakların yarattığı ağalığı.
-Ağalığın sadece doğuda olmadığı (bu ırkçıları üzebilir, şayet biliyoruz ki bu ülkede Egeli bir toprak ağası başbakan oldu)
-Eşkıya diye küçümsenen, aşağılanan, hırsız-terörist damgası ile karalananların aslında Kurtuluş Savaşında düzenli ordu kurulmadan çok daha önce Kuva-yi Milliye ki bunlara düzensiz birlikler deniyor aslında eşkıyalar aracılığı ile Adana, Maraş, Antep, Urfa savunmalarında çok çok aktif oldukları.
-Haksızlığa, zulme her başkaldırının ‘terör’ olarak tanımlanıp vatanın varlığına ve birliğine bir tehdit oluşturduğu algısı.
-Sermayenin (gücün, ağanın) her zaman devlet eliyle korunduğu.
“İnce Memed hem Homeros şiiri hem orta çağ türküleri hem de bir proleter destanı ya da bir serüven romanı, toplumsal bir belge niteliği taşıyor.” Jacqueline
Aşk şaraptır, evlilik sirke
Kendimi bildim bileli vampir temalı şeyler hiç hoşuma gitmemiştir. Bununla ilgili ne bir fil izledim ne bir kitap okudum. Kitaba ‘’artık’’ başladığım için bitirmem gerekiyordu :)
Kötü bir deneyim olduğunu söyleyemem. Oldukça akıcı, sade bir dille yazılmış fantastik bir kitap. Çerez kitap olarak sıkı okuyucular ağır kitaplar arasına sıkıştırarak bir mola yapabilir.
Kan içmemeye karar verip normal insanlar arasında ‘normal’ bir yaşam sürmeye çalışan sempatik bir vampir aile. Kitaptaki diyaloglar zaman zaman okuyanın yüzünde tebessüm yaratıyor. İyi vampir- kötü vampir, tam bir kara mizah. Okuyucularına iyi okumalar.
Nobel Edebiyat Komitesi onun için şöyle dedi; “Hayal gücü, ironi ve şefkatle desteklenen eserleriyle gerçekliği sürekli yeniden sorgulattı.”
Saramago; modern edebiyatın özgün ve oldukça sarsıcı bir yazarıdır. Yazarın; yaşamı, düşünceleri ve yazarlığı birbirinden ayrılmaz biçimde iç içe geçmiştir. Uzun ve noktasız cümleler, diyaloglarında konuşma çizgisi veya tırnak kullanmaması, alegorik ve sembolik işaretler kullanması ve elbette insan doğasına yönelik sert eleştireler onun yazarlık kimliği hakkında bize bilgi verir.
Kitap iki kısımdan oluşur. 1. Ölünün Yokluğu;
‘’ Ertesi gün kimse ölmedi’’ ile insanların ölmemeye verdiği tepkiler, özellikle kilisenin paniklemesi (ölüm yoksa ahiret fikri zayıflar, din bezirganlarının ekmek kapısı kapanı) çok ‘’ince’’ işlenmiştir. Ölümün yokluğunun doğurduğu sosyolojik temalara değinilmiş. Hastanelerin dolması, huzur evlerinin dolması, sigorta şirketlerinin paniklemesi ve ürettiği kurnazca yeni taktikler. Bu kısımda suç oranlarının artması (ölüm yoksa korku da olmaz), yağma vb gibi konulara da girilmesini beklemiştim.
Kitap iki kısımdan oluşur. 2. Ölüm Bir Karaktere Dönüşür
İşte beklediğim ve en keyif aldığım alegorik kısım. Ölüm bir kişiliğe bürünür. Peki yazar eserlerinde bunu yapıyor? (Bunu Kabil, İsaya’ya Göre İncil kitaplarında da görürüz)
- Daha ‘’yakın’’
- Daha ‘’insani’’
- Daha ‘’düşünülebilir’’
Bu kısımda kitap daha duygusal hal alır. Ölümün bir kadın görünümüne girmesi (ki kadın olarak betimlenmesi ayrıca vurucudur), insanlara ‘’bir hafta sonra öleceksin’’ bilgisi ile mor mektuplar göndermesi… sonra daha da ilginçleşir. Bir adama gönderdiği ölüm mektubunun defalarca geri dönmesi…
Buraya kitabı okuduktan sonra dinleme isteği duyduğum bir şarkıyı da bırakıyorum. Keyifli
37 yıllık bir ömürde, Rus Edebiyatında atılan dev bir imza…
Fyodor Dostoyevski, Puşkin için şöyle der;
‘’Puşkin olmasaydı biz de olmazdık.’’
Puşkin, Rus edebiyatının kurucularından sayılıyor, böyle kabul görüyor ve böyle saygı görüyor. Kendisinden sora gelen; Fyodor Dostoyevski, Lev Tolstoy, Nikolay Gogol ve Anton Çehov’u etkilemiştir.
Daha çok şair kişiliği ile tanınan yazarımız aynı zamanda çok iyi bir kısa hikâye yazarıdır. Puşkin Bütün Hikayeleri, yalnızca bir hikâye kitabı değil, aynı zamanda Rus Edebiyatının temellerini gösteren bir eserler bütünüdür. Kitaptaki hikayeler kronolojik ve dönemin tarihsel olaylarındaki gerçek olayları da içinde dahil edilerek yazılmıştır. Kitabın ismi Yüzbaşının Kızı olsa da beni en çok etkilene hikâye: Menzil Bekçisi-İstasyon Şefi’’ hikayesidir.
Yazar üslup olarak; sade, akıcı, karakter odaklılık ve duygusal yoğunluk kullanırken tema olarak ise toplumsal eleştiriler, sınıf farklılıkları, aşk, sadakat, toplumsal eleştiriler vs temalarını derin olarak tahlil ediyor.
Yazarın bir düelloda ölmüş olması kalbimi paramparça etti. Henüz 37 yaşında iken hayatını kaybetmiş olması Rus Edebiyatı açısından büyük bir kayıptır.
Reklam