Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın
Jeanette Winterson 'ın okuduğum ilk kitabıydı ve ilgimi çekti. Evlat edinilmiş bir çocuk olması hasebiyle sanıyorum kitabı farklı bir gözle okudum. Küçük yaşta maddi manevi bir çocuğun mutlak surette sahip olması gereken imkanlardan mahrum bir çocukluk dönemi... Şans eseri mi yoksa müspet yahut menfi farklı kişiliklerin çocukluk dönemleri hep anormal geçmiştir. Jeanette Winterson da öyle. Otobiyografik bir eser olduğu için yazarla tanışma kitabı da aynı zamanda. İki yazar hakkında derin malumat sahibi değilim ama okurken 
Tezer Özlü havası ve tadı aldım. Yazarın diğer kitaplarıyla bu durumun pekişeceğini düşünüyorum.
Son olarak; sevelim, sevilelim. Sevgisizlik, telafisi mümkün olmayan yaralar açıyor yürekte.
Edebiyatın Kurtarıcı Gücü
Puan vermedi·216 syf.·
2026 2261. kitabı
Jeanette Winterson’ın kendi evlatlık büyüme hikayesini ve bir yazar olarak varoluş mücadelesini anlattığı "Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasın?" (Why Be Happy When You Could Be Normal?), sarsıcı, cesur ve fazlasıyla dürüst bir otobiyografik romandır.
Yazar, yaralı geçmişi yok saymak yerine onunla yüzleşmenin, insanı kendisi yapan o "çatlakları" kabul etmenin gerçek özgürlük olduğunu savunur.
Jeanette; kütüphaneleri, edebiyatı ve yazmayı bir hayatta kalma aracı olarak kullanır.
okuyun lütfen
Puan vermedi
Vişne kadın mıdır, erkek mi bilinmez; ama tadında her iki ruhun da izi vardır sanki. Ekşiliğiyle sert ve mesafeli bir yanı vardır önce, ardından dilde bıraktığı o ince tatlılıkla beklenmedik bir şefkate dönüşür. Belki de bu yüzden vişnenin cinsiyeti yoktur; o, kırmızıya çalan rengiyle arzunun, buruk tadıyla hüznün meyvesidir. İnsan nasıl bazı duyguları tek bir kelimeyle açıklayamazsa, vişne de tek bir kimliğe sığmaz. O yüzden bu isim seçilmiş
bizim en iyi mara en fav kitaptir. ve yazar ana karakterin cinsiyetini vermemesine ragmen kadin oldugunu hepimiz cok iyi biliyoruz #iknowwhatyouare hatta bi yeniden okuyim bunu ben
Ama istemiyorum,istemiyorum bu kuraklığı: faturalarımızı ödediğimiz tezgahlardaki şaşı bakan teyzelerin bakışlarındaki kuraklığı,gözlerinde sayılar olan su sayaçları,üzerimize yağan etiket yağmurunu..." (S.124)
Konuşsam tesiri yok, sussam gönül razı değil bir yorum yapacağım farkındayım Düşünüyorum,bu kitap bla bla ödül listesinde girmese ve öylesine alıp okuduğum bir kitap olsa ne hissederdim diye! Şu yaşıma kadar bilinç akışı ve benzer konularda okuduğum bir dolu kitabı aklıma getirmeyi başardı. Fakat bana ne kattı diye bakıyorum, bir şey bulamıyorum .
Bir okur olarak hoşlanmadığım tarzlar var (ki hepimiz için bu böyledir). Mesela çok şiirsel anlatımları sevmiyorum, bilinç akışında tek başına bir karaktere yoğunlaşıp diğer karakterlerin derinlerine girilmemesinden hoşlanmıyorum, sonu aforizmalarla biten anlatımlar da pek bana göre değil. En önenlisi de bunu da anlatayım, şunu da katayım, günün pirim yapan konusu bu (belki film teklifi gelir buradan) diyerek, türlü gibi konular arasında daldan dala gezilmesini de beğenmiyorum. Bu nedenle Jeanette Winterson'ın dümdüz anlatımını tercih ediyorum.
Yazar ve uslübu benim tarzım değil. Başardığı önemli husus ise bana "Souad/Diri diri yanmak" kitabını hatırlatması oldu. (Orada gerçek bir hikaye vardı). Kısacası bu kadar türlü konulu acı benim bünyeme fazla :) Şiirsel anlatım da öyle! Kendi adıma asla "vauvvv" demeyeceğim bir eser. Keyifli okumalar dilerim.
Kuscam cok kotu keske okumasaydim kitap fuarinda feminist yazar diye bunu bana satan kadin umarim geceleri uyurken bana sattigin kitabi dusunuyorsundur
