Jon kapıya gitti, arkasını dönüp bir kez daha baktığında, Arya'nın kılıcı tekrar eline aldığını gördü. "Unutmadan, her iyi kılıcın bir adı vardır," dedi.
"Buz gibi," dedi Arya. Elindeki kılıca baktı. "Bunun da bir adı var mı? Ah!
Varsa hemen söyle."
"Tahmin edemiyor musun?" diye gülerek sordu Jon. "Senin en sevdiğin şeyin adı."
Arya'nın kafası karıştı önce. Sonra hemen anladı. Çok akıllıydı. Yine aynı anda söylediler.
"İğne!"
"Sen neden aşağıda onlarla birlikte değilsin?" diye sordu Arya, Jon'a.
Jon yarım yamalak bir gülümsemeyle cevap verdi. "Piçlerin, prenslere zarar vermesine izin yok," dedi. "Prenslerin vücutlarındaki morluklar soylu darbelerden kaynaklanmak zorunda."
"Of!" dedi Arya. Mahcup olmuştu. Bilmeliydi. Bugün ikinci kez, hayatın hiç de adaletli olmadığını düşündü.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Babamın Kral Robert için ziyafet verdiği gece Kışyarı’nda olduğunuzu söylemiştiniz.”
“Söyledim, çünkü oradaydım.”
“O halde hepimizi gördünüz. Erkek kardeşlerim Robb, Bran ve Rickon, kız kardeşlerim Arya ve Sansa. Bütün gözler onların üstündeyken koridorun ortasından yürüdüklerini ve kralla kraliçenin oturduğu yüksek platformun hemen altındaki masaya oturduklarını gördünüz.”
“Hatırlıyorum.”
“Ve benim nerede oturduğumu da gördün mü Mance?” Jon öne eğildi. “Piçi nereye koyduklarını da gördün mü?”
Mance Rayder uzunca bir an Jon’un yüzüne baktı. “Sana yeni bir pelerin bulsak iyi olacak sanırım,” dedi elini uzatırken.
Ah, Arya. Senin içine vahşilik var çocuğum. Buna kurt kanı derdi babam eskiden. Lyanna'nın içinde de vardı bir parça ve Brandon'ın içinde de, bir parçadan çok daha fazla. İkisini de erkenden mezara soktu o kan.
Jon kapıya gitti, arkasını dönüp bir kez daha baktığında, Arya’nın kılıcı tekrar eline aldığını gördü. “Unutmadan, her iyi kılıcın bir adı vardır,” dedi.
“Buz gibi,” dedi Arya. Elindeki kılıca baktı. “Bunun bir adı var mı? Ah! Varsa hemen söyle.”
“Tahmin etmiyor musun?” diye gülerek sordu Jon. “Senin en sevdiğin şeyin adı.”
Arya’nın kafası karıştı önce. Sonra hemen anladı. Çok akıllıydı. Yine aynı anda söylediler.
“İğne!”
“Sen prens hakkında ne düşünüyorsun sevgili kardeşim? Yakışıklı değil mi?”
“Jon onun kıza benzediğini söylüyor.”
Sansa iğne oyasına devam ederken iç geçirdi. “Zavallı Jon. Kendisi bir piç olduğu için kıskanıyor,” dedi.
“O bizim ağabeyimiz,” diye bağırdı Arya. Yüksek sesi akşamüstü sessizliğini bıçak gibi kesmişti.