sevgilim sabahın erkenini seviyor
ben geceyi ve esmerliğini onun
o dorukları seviyor, korkuyor bundan
ben rüzgarla buluşan tepeyi, tuhaflığı
ona bir yeşil gülümsüyor,
ben, hayatı delice sevdiysem nasıl,
diyorum, seni de öyle
o kendi boşluğunda oyalanan günlerde
canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor,
ben göğe bakıyorum geceden
kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim
diyorum, yanında
o sabahları eğilip öpüyor denizi