insan kadife bir hatıradan başka nedir ki? geçmiş; üstümüzü her gece onunla örttüğümüz… uykuların derininde kor yanıklarına düşer gibi olduğumuz ve sonra unuttuğumuz.
dağın doruğu ile dağın derini arasındaki mesafeden başka nedir ki insan: derininde kor tutmuş haller, doruğunda ıssızlık bilgisi…
güne ait sesler çoğaldığında hatıranın kendisi de kokusu da bilgisi de silikleşecek
ve insan,
sabahın nemi kadar sessiz olmayı isteyecek.
engin de kendinden uzağı özlermiş
ufuk bir şey değilmiş bana, gördüm
hayal kıvamıymış aşk,
gülün kokusunu bademin neşesini
istedim
ah bilmedim de nasıl geniştim
koşup kapaklanayım bir kucak istedim