kalbimizde boğucu bir kalabalık
aklımızda umutsuz sözlerin acısı
baktığımız kadar bir sokak dışarda
bir soğuk , bir üzgün, bir yalnız resim
kapanır durur üstümüze bütün uzaklar
bana rüyamda o garip odaların birinde
kulağıma şöyle bir şiir okumuştun. şöyleydi:
“ hiçbir şey gelmeyecek bundan böyle
bir daha ilkbahar olmayacak
herkese kehanetidir bin yıllık takvimlerin
ama yaz, ve hani derler ya,
‘yazdan kalma’ diye, ama onlar da olmayacak
artık hiçbir şey gelmeyecek
asla ağlamamalısın
der bir şarkı
onun dışında
bir şey
diyen
kimse yok”