Xosrovi-hüsnün əzizim, sən imişsən taci,
Xublar cümlə sənin dərgahının möhtaci.
Qabi qövseyi-qaşın, leylətül-əsra zülfün,
Tapmısan mərtəbeyi-hüsndə sən meraci.
Tökülüb zülfü-siyah arizi-alın üzrə,
Kəbəyə çöl ərəbi mane olur hüccaci.
Zairi-kuyinəm ey məh, qoy öpüm xalından,
Həcəri öpməyənə xalq deməzlər haci.
Kəc nigahilə dələr bağrımızı müjganın,
Bu ox atmağı kim öyrətdi sənə qıyqaci?
Gecə-gündüz səri-kuyində sızıldar Sabir,
Neyləsin, qovma qapından, kəsilib illaci.
Mirzə Ələkbər Sabir Mirzə Ələkbər Sabir