Emir vermekte aşırılık, sonunda itaatsizliği; amelde aşırılık da neticede onu terketmeyi ya da istikrarsızlığı doğurur. Oysa önemli olan itidal ve istikrardır.
Hatta Efendimiz, Ebu Hereyre'nin haber verdiğine göre "oruçlu bir kişi yalan sözü ve yalan-dolanla iş yapmayı terk etmezse, yemeyi-içmeyi bırakıp aç durmasının Allah katında hiç bir değeri yoktur," buyurmuş, orucun bir manada, yalandan dili tutmak, söz ve fiil uyumuna kavuşmak talimi olduğunu duyurmuştur.