Sibel bulut
@justlikeviolin
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi
İstanbul
İstanbul, 12 Ocak
6 okur puanıTemmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Biz, sürüden dışlanmış martılarız."Felsefe
Bu kitap benim için sadece bir martının hikayesi değil; resmen hepimizin içindeki o "başka bir şeyler yapmalıyım" diyen sesin dışa vurumu oldu. Richard Bach, bir fabl yazmış gibi görünüyor ama aslında hepimize, özellikle de toplumun dayattığı o "normal" kalıplara sağlam bir ayna tutuyor.
Kitabı okurken şunu düşündüm: Kaçımız sadece karnımızı doyurmak, faturaları ödemek veya günü kurtarmak için yaşıyoruz? Jonathan’ın sürüsü tam olarak buydu. Onlar için uçmak, bir lokma balığa ulaşma aracıydı. Ama Jonathan farklıydı; o uçmanın kendisine aşıktı. Kanatlarının sınırlarını zorlamak, daha hızlı gitmek, o rüzgarı yüzünde hissetmek... Kim ne derse desin, kendi tutkusunun peşinden gitmesi bana çok tanıdık geldi. Hepimiz hayatımızın bir döneminde o "sürü" tarafından "Neden bizim gibi değilsin?" bakışlarına maruz kalmıyor muyuz?
Beni en çok etkileyen kısmı da şuydu: Jonathan kendini geliştirmek için çabaladıkça, en yakınları bile onu anlamak yerine dışlamayı seçti. "Sıradan ol, rahat et" mantığına karşı çıkmanın bedeli yalnızlıktır ya, Jonathan o yalnızlığı göze aldı. Ama sonunda ulaştığı o özgürlük hissi, bence ödenen her bedele değerdi.
Kitabın sonlarına doğru Richard Bach çok ince bir yere parmak basıyor. Jonathan’ın öğretileri zamanla nasıl bir ritüele, bir tabuya dönüşüyor... İnsanların (ya da martıların) bir fikri gerçekten anlamak yerine, o fikri getireni kutsallaştırıp işin içinden çıkması ne kadar da tanıdık bir sosyolojik eleştiri, değil mi? Gerçek özgürlüğün birine tapmakta değil, kendi potansiyelini keşfetmekte olduğunu bir kez daha anlıyorsunuz.
Kısacık bir kitap ama etkisi günlerce sürüyor. Eğer siz de şu sıralar "Ben ne yapıyorum bu hayatta?" diye sorguluyorsanız, Jonathan size çok iyi bir yol arkadaşı olabilir. Sürüden ayrılmaktan korkmayın; çünkü gerçek
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Vahşi Kadınlar!
Dikkat!
Sırf okumuş olmak için okunacak türden bir kitap değildir bu. Anlamak için emek vermeniz gereken bir kitap. Her sayfası dolu dolu. Yazarın yirmi yıldan fazla emek vererek yazdığı bu eserini anlamak (gerçekten anlamak) için sizin de biraz emek vermeniz gerekmektedir. Sıkıldığınız anda kitabı kapatmanızı öneririm. Çünkü hangi sayfasında neyi kaçıracağınızı bilemezsiniz. Bu arada sabırsız kişilerin bu kitabı yarıda bırakma ihtimali yüksek.
Yarıda bırakmamanız için buraya yazarın "Okura Not" başlığı altında geçen bir sözünü, bir nevi "bu kitap nasıl okunmalı?" işte bunun açıklamasını bırakıyorum.
Bu çalışma, yavaş yavaş ve uzun bir zaman diliminde yazıldı. Yazdım, çıkıp gittim, üzerine düşündüm, geri döndüm ve biraz daha yazdım, çıkıp gittim, biraz daha düşündüm ve geri döndüm ve biraz daha yazdım. Çoğu kişi bu çalışmayı yazıldığı şekilde okudu. Bir parça okuyup dışarı çıktılar, üstünde düşündüler, sonra tekrar geri geldiler.
Sayfa: 515
İlk bakışta okunması zor, ağır bir kitap gibi görünüyor. Fakat daha ilk öyküyü (Mavi Sakal) okuduğunuz anda bu korkunuzu yenmiş olacaksınız. En azından göründüğü kadar da korkunç bir kitap olmadığını anlıyorsunuz. Kitabın giriş kısmını sıkıcı diye kesinlikle atlamayın. Çünkü öykülerden sonra ki açıklamalarda giriş kısmında açıkladığı tabirlere çok sık denk geleceksiniz.
Peki kitap neyi anlatıyor?
Elbette tahmin ettiğiniz gibi güçlü kadınları anlatıyor. Vahşi kadınları. Karanlığın içine hapsedilmiş, bastırılmış, yok sayılmış kadınların yeniden doğuş öykülerini anlatıyor. Bu öykülerden yola çıkarak gölgeler arasında kalan kadınlara ışık oluyor, yeri geliyor içlerinde ki güçlü kadını bulmaları için onlara ayna oluyor.
Clarissa Pinkola Estés'e göre her kadının içinde sürekli dans eden, hayat dolu, güçlü, ilahi, yeniden var