Bu kitaptan öğrendiklerim:
• Nasıl bir arayış içerisinde olursak olalım, belki de çoktan varmak istediğimiz yerdeyizdir.
• Eve giden yolda yürümek, evdeki herhangi bir yerde olmaya yeğdir; ev aslında yolun bittiği yerde değil, başladığı yerdedir.
• Yol için hiçbir fedekârlıktan ve özveriden kaçınma. Sen yol için kendinden geçmezsen yol da senin için kendinden geçmez, seni de 'geçirmez'.
• Ne istediğinden emin ol. Er ya da geç verilecek sana. Öyle ya da böyle... Muhtemelen beklemediğin bir anda ve beklemediğin bir şekilde alacaksın onu ama mutlaka alacaksın.
• İyilik, talih gibi birtakım güçlerle birliktedir ama kötülük çoğu zaman tek başınadır.
• Bittiğini düşünsen bile bitmeyecek. Hikaye sen ne zaman istersen değil ne zaman bitmesi gerekiyorsa o zaman bitecek. Hiç şansının kalmadığını düşünebilirsin. O zaman vazgeçmeyecek, değişeceksin. Tükenmeyecek, gelişeceksin. Yılanların deri değiştirmesi gibi eski benliğini geride bırakacaksın ve hikaye kaldığı yerden devam edecek.
• İnsanların büyüklükleri ruhlarının yüceliğiyle ölçülür.
• Bazen en yücesi aslında en küçüğüdür.
• Koca bir ordunun yapamadığını birkaç damla su yapabilir. Bazen düşünmeden hareket etmek en iyi seçenektir.
• Ne olursa olsun sarı tuğlalı yolu takip et. Ait olduğun yere ancak bu şekilde ulaşacaksın.
Dikkat ediniz, efendim çünkü elinizde insan hayatını tüm yönleriyle açığa çıkaran ve sizi, sizsiz, siz gibi aslında sizden de daha iyi anlatan kitabı tutuyorsunuz!
Bu kitabın doğruluğu basitliğindedir, bu kitabın etkileyiciliği apaçık gerçeklerindedir, bu kitabın büyüsü hayatın içindedir.
''Felsefe başkası için yapılmaz'' diyordu Sevgili Montaigne. O yüzden kitap büyük bir dürüstlükle kendine yönelen kaygısız bir adam tarafından yazılmıştır. Bu kitap eksiğini, fazlasını anlatır gibi anlatan; yanlışını, doğrusunu kabul eder gibi eden; karanlığını, aydınlığını cümlelerine yansıttığı gibi yansıtan biri tarafından yazılmıştır.
Bu kitabın belli bir konusu yoktur. Bu kitap tek bir alana indirgenemez. Bu kitap hayatın kendisidir. İnsan için en baş rehberlerdendir. Bunun sebebi ağdalı cümleler, laf kalabalıkları, pahalı söz sanatları değildir; aksine yaşamının her yanını doğrudan, takdir edilesi bir bilinç akışıyla anlatan bir insanda kendimizden bir şeyler bulamamanın imkansızlığıdır, olanaksızlığıdır.
Hepimiz -insanlık olarak- birbirine benzer varoluşsal dertlerden muzdarip durumdayız. Hastalığımız aynı, ilacımız niye farklı olsun? Hepimiz çaresiz, bitkin ve umutsuzuz. Hastalığımız, kusurumuz içimizde. İlacımız da felsefe.
