Kalbimde bir ukde, lisanımda sükût…
Bilirdim ki bu vuslatın nihayeti firaktır; lâkin gönül, hükm-ü akla boyun eğmez.
Seni bırakmak, kendimden bir cüzü toprağa bırakmak gibidir. Her adımda bir hatıran ayağıma dolanır, her nefeste ismin bir sızı gibi sineme çöker. Bu ayrılık zarurîdir; zira bazı muhabbetler yaşatmaz, yalnız yakar.
Gönlümün en mahrem yerinde saklı kalan,
seni sevmekten vazgeçmem; lakin seni hayatımda tutmaya kudretim yetmez.
Şimdi hüzünle yoğrulmuş bir sabra bürünür, hatıranı kalbimin en kuytu köşesinde saklarım. Lâkin bil ki sana dair olan hiçbir şey içimde tenâkus etmeyecek; yalnızca sessizleşecektir. Adın dilimde değil, kalbimde ince bir sızı olarak bâki.