I felt as if this pain would never be appeased, that it had me in its grip for ever, that it would prevent me from devoting myself to anything else, and that I was allowing it to do so. I think that that is what they call being consumed with remorse. I would no longer be able to get up, think, or even cook my food, and I would let myself slowly waste away.
Bize yardım etmesi gereken kişiler neden durumu daha da kötüleştiriyor ki? Tüm yetkiler onların elindeyken ve bunu bize karşı kullandıkları açıkken, ne tür bir güç oyunu bu?
Kendimi bedenimde hissetmiyordum. Sanki yaşanan her şeyi bir pencerenin arkasından izliyordum. Âdeta bir aynanın içinden. Ne kadar sert vurursam vurayım... Ne kadar çığlık atarsam atayım... Kimsenin beni duyamayacağı. Kimsenin beni bulamayacağı.