Empat; zihinde görselleştirmeyi sağlayan anlatımı, güçlü aile bağlarına sahip ana karakterin çevresiyle etkileşimi, ülkenin yaşadığı toplumsal travmalar karşısındaki duyguları ve gördüğü kabuslarla bağlantılı ölümlere yönelik sorgulamalarıyla, hacim olarak küçük olmasına rağmen yoğun ve vurucu bir kitap olarak karşımıza çıkıyor. Ülke olarak yaşadığımız felaketlere, ihmallere, toplumsal kırılmalara ve derin yaralar bırakan olaylara odaklanan hikâye; çaresizlik, öfke ve karamsarlık duygularının iç içe geçtiği bir zihnin dışavurumunu yansıtıyor. Yaşanan acıların bireyler ve toplum üzerinde bıraktığı izlere dikkat çeken kitap, geçmişle ve bugünün gerçeklerine yönelik bir portre çiziyor.
Sene 1988. 8 yaşındaki Güney, arkadaşlarıyla oynarken içinde bir bebeğin, ölümün, fısıltıların ve katillerin olduğu bir kabus görür. Bu kabusu önemsemeden hayatına devam etmeye çalışsa da, sonrasında yaşanan olaylar onun için bir bağlantı kurma ve korkuyla yüzleşme sürecini başlatır. Yıllar geçtikçe benzer kabuslar ve onları takip eden garip sesler yeniden ortaya çıkmaya başlar. Bu kabusların ardından gelen travmatik olaylar ise Güney’in hem kendi geçmişiyle hem de kendisiyle ilgili sorgulamalara yönelmesine neden olur.
Yazarın son 45 yılda ülkenin yaşadığı pek çok toplumsal travmaya ve kırılma noktasına aynı hikâye içerisinde yer verme çabası dikkat çekici olsa da, zaman zaman bu geniş kapsamın karakterlerin derinleşmesinin, ilişkilerinin ve hikâyenin özünde yer alan fikrin biraz geri planda kalmasına neden olduğunu hissettim.
Empati yeteneğine sahip, hisseden kişileri merkezine alan hikâye; başkalarının acısını kendi acısı gibi yaşayan ve çaresizlik anlarında çözüm olmaya çalışan insanları öne çıkarıyor. Birden fazla temayı aynı potada birleştirmesi de dikkat çeken yönlerinden biri.
kitapların ruha dokunduğuna, kişinin kendisini tanımlamasında çok çok yardımcı olduğuna inanıyorum. böyle okuyorsun bir satır mesela, şak diye yüzüne çarpıyor tokat gibi. ‘işte bu, anlatmak istediğim buydu benim.’ diyorsun ve daha çok sarılıyorsun kitaplara. böyle içine içine işleyen kitaplara denk gelmek de bence herkese nasip olmuyor. her sayfasında bir tokat yedim ben mesela ve gözyaşlarımı akıttım yine.
bu eser sizi manevi olarak doyurmaz, edebiyatın zenginliklerine götürmez. şahsi fikrim ama sizi sadece bu kitapta yaşananları yaşayanları alır bir çukurdan diğer çukura taşır. tutar elinizden, gerçeklerin ortasına fırlatır. kitap bittiğinde de bence ya benim için de böyle bir son olabilir dersiniz ya da pollyannacılık bu, böyle bir dönüşüm benim kaderimde yok dersiniz. ben bunu böyle yaptığım için böyle yorumlamak istedim. birkaç saatlik kitap keyfiniz için değil yani, özellikle biz kadınlar için.
kitabın yazarının gerçek adı aslında 
Édouard Louis değilmiş. adı Eddy Bellegueule’ymiş. ilk buna şaşırmıştım, ikinci olarak eşcinsel olmasına (kitapta buna çok çok az değiniliyor) ve üçüncü olarak anlattıklarının kendi annesinin hikâyesi olmasına. hatta kitap içerisinde birkaç fotoğraf dahi var, annesiyle çekildiği. kadının dönüşümünden sonra nasıl göründüğünü bile görebiliyorsunuz ve ben bundan çok etkilendim. yani, açıkçası ailevi sorunlarınız bu kitap üzerindeki gibi değilse çok da sizi etkileyeceğini sanmıyorum ama benim iliklerime kadar işledi ve okuduğumdan beri sözler yaramın kabuklarını tekrar tekrar kaldırıyor. bu kadın savaşımını bu şekilde vermiş, defalarca bedel ödeyerek ve bir kadın olarak doğduğu için belki de. ben ise verdiğim ve vereceğim savaşımın nasıl sonuçlanacağını şimdilik merak etmeye devam ediyorum. belki ben de adımı değiştirip her şey ve herkesten
Édouard Louis değilmiş. adı Eddy Bellegueule’ymiş. ilk buna şaşırmıştım, ikinci olarak eşcinsel olmasına (kitapta buna çok çok az değiniliyor) ve üçüncü olarak anlattıklarının kendi annesinin hikâyesi olmasına. hatta kitap içerisinde birkaç fotoğraf dahi var, annesiyle çekildiği. kadının dönüşümünden sonra nasıl göründüğünü bile görebiliyorsunuz ve ben bundan çok etkilendim. yani, açıkçası ailevi sorunlarınız bu kitap üzerindeki gibi değilse çok da sizi etkileyeceğini sanmıyorum ama benim iliklerime kadar işledi ve okuduğumdan beri sözler yaramın kabuklarını tekrar tekrar kaldırıyor. bu kadın savaşımını bu şekilde vermiş, defalarca bedel ödeyerek ve bir kadın olarak doğduğu için belki de. ben ise verdiğim ve vereceğim savaşımın nasıl sonuçlanacağını şimdilik merak etmeye devam ediyorum. belki ben de adımı değiştirip her şey ve herkesten
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Todd McElroy, hepimizin içten içe hissettiği ama bir türlü yüksek sesle itiraf edemediği o suçluluk duygusuna parmak basıyor: "Boş durursam zamanı boşa harcamış olurum."
McElroy’un anlatmak istediği şey, tembellik yapmak ya da hayattan tamamen elini eteğini çekmek değil. Yazarın "hiçbir şey yapmamak" derken kastettiği şey, zihni serbest bırakmak, anı sadece yaşamak ve sürekli bir üretim baskısı altında ezilmemek.
Günümüzde kitap okurken bile "Ayda kaç kitap bitirdim?", film izlerken "Kültürleniyor muyum, listeme ekleyeyim", kahve içerken "Instagram'a ne koysam?" diye düşünmekten anın tadını kaçırıyoruz. İşte McElroy tam bu noktada devreye giriyor ve diyor ki: "Zihnin hiçbir şey üretmediği, sadece var olduğu anlar, aslında en çok beslendiği ve yenilendiği anlardır."
Kitabın en güçlü tarafı, modern insanın üzerine kabus gibi çöken "hiçbir şey yapmama suçluluğunu" incelemesi. Yazar, boş durduğumuzda kendimizi neden suçlu hissettiğimizi tarihsel ve toplumsal nedenlerle açıklıyor. Kapitalist sistemin bizi sürekli tüketen ve üreten birer robota dönüştürmek istediğini, oysa insanın doğasının buna uygun olmadığını söylüyor. Boş bir güne uyanmanın ve o günü planlamadan, sadece rüzgarı izleyerek geçirmenin lüks değil, bir ihtiyaç olduğunu vurguluyor.
Kitap, insana kaybettiği "yavaşlama hakkını" geri veriyor. Yazar, zihin boşluğa düştüğünde, yani kelimenin tam anlamıyla "hiçbir şey yapmadığında", bilinçaltının çalışmaya başladığını ve en orijinal fikirlerin, hikayelerin, çözümlerin bu sessizlikte doğduğunu harika örneklerle anlatıyor.
Zaman zaman tekrara düşse de, "daha çok çalış, başarabilirsin" diyen kişisel gelişim kitaplarının aksine, "zaten yeterince şey yapıyorsun, şimdi biraz da hiçbir şey yapma zamanı" diyen bir eser.
Kendimize bu "sadece var olma" iznini vermek, bu
Puan vermedi·152 syf.··
Beğendi
·2026 16. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 07 Mayıs 2026 00:00
"Zalimin mazluma kör zindan diye dayattığı hapishaneler, çoğu zaman bir kentin kütüphanesine meydan okuyacak kadar metnin filizlendiği bir toprağa dönüştü."
Furkan Abi, gazeteciliğe 2018 yılında başlamış olsa da benim geçen yıl 19 Mart’tan sonra tanıdığım en onurlu insanlardan biri. Furkan Abi yazdıklarını hapisteyken sosyal medyada bizlerle buluşturmuştu. O zaman hepsini merakla okumuştum; şimdi o yazılar Mart ayında kitaplaştı ve bizlerle buluştu. Ben de Mayıs ayında kitap halini de bir çırpıda okudum. 3 kez yaşadığı bu tutukluluk süreçleri tabii ki keşke hiç yaşanmasaydı o ayrı ama o Silivri Cezaevi’nden yazdığı bu öykülerle iyi bir gazeteci olmanın yanı sıra iyi bir edebiyatçı olduğunu da kanıtlamış oldu. Lisedeki coğrafya hocamın çok sevdiğim bir sözü vardı, “elmas basınçla oluşur” derdi. Evet kâbus gibi bir süreçten geçiyoruz ama bu süreç bize gerçekten o kadar kıymetli insanlar kazandırdı ki, her karanlıkta bir aydınlık olduğunu görmüş olduk. Karanlık yeterince aydınlık :) Kitabını “onurunu kaybetmeyen tüm tutsaklara…” ithaf etmiş. Umarım onurunu kaybetmeyen tüm tutsakların bir an önce özgürlüğüne kavuştuğu ve “Bizim Burada Ne İşimiz Var?” sorusunu sormayacağı günler çok yakındır. Bu düzenin dişlerini kıracağımız günlere...
Bu gün #kingokuyoruz etkinliğimiz için seçtiğim #doktoruyku kitabıyla geldim. Okuduğumuz tüm Stepgen King kitaplarını @stephenkingclubturkiye adresinden takip edebilir ve her ay yaptığımız okumalara katılabilirsiniz.
Doktor Uyku Ocak ayında okuduğum #medyum kitabının devamı niteliğinde. Okuyucuları King'e "hocam ne oldu bu Medyum'da ki Danny karakterine" diye sormuşlar. O günden sonra King kendisini sürekli küçük Danny ve ailesini düşünürken yakalamış. Ve sonuç olarak ortaya bu kitap çıkmış, hem de ne güzel çıkmış. Kitabı bitirdiğimde, uzanıp, ne zaman tutmaya başladığımı fark etmediğim nefesimi gülümseyerek veriyorsam olay bitmiştir. King işte... Ayrıca Medyum'un kapak tasarımına laf söylemiştim kitabı güzel yansıtmamış diye, ama bu kapak olarak ta harika yansıtmış.
Diğer kitapta 5 yaşında olan Danny burada 8 yaşında karşımıza çıkıyor. Overlook Otelinde yaşadığı kabus dolu günlerin izleri hayatına yer etmiş durumda. O otelden sağ kurtulan Danny ve annesi her şeyden uzak bir hayat sürerken işler değişiyor. Danny bir sabah oturdukları evin banyosunda Overlook Otelinden kendisi için gelen Bayan Massey'in çürüyen hayaleti olduğunu seziyor. Annesini banyonun kapısını açmaması için uyarıyor ve sessizliğe gömülüyor. Annesi otelden onlarla birlikte kurtulan, Danny ile aralarında özel bir bağ olan, onunla aynı özel yeteneklere sahip olan Dick Halloran'ı yardıma çağırıyor ve olaylar başlıyor...
Bu kitapta tek sorunumuz hayaletler değil, hatta onlar hiç sorun çıkarmıyorlar. Asıl sorun özel yeteneği olan çocukları avlayan 'Onlar', Dick'in dediği gibi "öğretmen hazır olduğunda öğrencisi onu bulur". Danny'de bulunuyor öğrencisi tarafından, sonra kitabı elinizden bırakın bırakabiliyorsanız. Seviyorum bu adamın aklını ve yazdıklarını, bir de not bırakmış kitabın sonuna ay nasıl
Édouard Louis’nin yeni romanı Monique Kaçıyor’u bitirdim. Kitabı bitirdiğimden beri içimde bir ağırlık var. Önceki kitabı olan Bir Kadının Kavgası ve Dönüşümleri’nin sonunda Monique’i Paris’in göbeğinde, kendi kozasını örmüş, özgürleşmiş bir kadın olarak görmüştük. Monique gerçek aşkı bulmuştu, iyi bir adamla beraber, iyi bir hayat yaşıyordu. Bu içimi rahatlatmıştı ve konforlu mutlu son yalanlarına kendimi kaptırmıştım.
Oysa hayat, bu kadar korunaklı limanlarda sabitlenmiyor. Elli yaşından sonra bir kadının, cebinde tek kuruşu olmadan, sırf en temel hakkı olan "şiddetsiz bir yaşam" için her şeyi ortasında bırakıp yeniden kaçmak zorunda kalması çok sarsıcıydı. Okurken hissettiğim boğulma hissi, yazarın üslubundan ziyade eril şiddetin sıradanlığıyla yüz yüze gelmekten.
Beni okurken en çok çileden çıkaran, erkek egemenliğinin evleri abluka altına aldığının yüzüme çarpması oldu. Kadın her taraftan kuşatılmış durumda. Monique bu şiddet çemberinden bir şekilde kaçıp canını kurtarsa bile, yine erkek egemen dünyanın sınırlarına çarpıp duruyor. Elli yaşını geçkin bir kadının hayata sıfırdan, üstelik birilerine sığınarak, kendini yük gibi hissederek başlamak zorunda kalmasının ne kadar yorucu olduğunu tahmin edebiliyorum. En acısı bunun kurgu olmaması... Kim bilir kaç evde bu ataerkil kabus sıradan bir gün gibi yaşanıyor.
Édouard’ın annesine yardım ederken yaşadığı duygular bana çok insani geldi. Bir önceki kitaptaki sert tutumu, öfkesi gitmiş; yerine duygularını törpülemeyi başarmış, olgunlaşmış bir adam gelmiş. Kafasında sürekli "anneme neden bu kadar çok yardım ediyorum" sorusunun cevabını arıyor. Bence Édouard, Paris’teki ayrıcalıklı hayatını ailesine, annesine borçlu olduğunu düşünüyor. Onların yaşamlarını dünyaya anlatarak bir hayat inşa ettiğinin farkında. Sadece
