“Senden giden şey senin için yaratılmadı, senin için yaratılan şey ise, senden asla gitmeyecek.”
Her insanın nasibine yazılmış bir yol vardır. Kimi yollar güllerle bezenir, kimi yollar dikenlerle sınanır. Lakin hikmet, başkasının yoluna bakıp hasret etmekte değil; kendi yolunu kabullenip o yolda yürüyebilmektedir.
Kendi hikâyeni sev. Zira seni bugünlere getiren sevinçler de hüzünler de o hikâyenin satırlarıdır. Silmek istediğin bazı sayfalar belki de seni olgunlaştıran en kıymetli derslerdir. İnsan, kaderinin her harfini anlamasa da Rabbinin kaleminden çıktığını bilince sükûnet bulur.
Bulunduğun yeri oldur. Gönlünü uzak diyarlara sürüp mevcut anın bereketini kaçırma. Zira bazen aradığımız huzur, gitmek istediğimiz yerde değil; durup şükretmeyi öğrendiğimiz yerdedir.
Olmayanın yasını tutmak, gönlü yoran uzun bir misafir gibidir. Her eksik kalan şey kayıp değildir; bazıları sadece bize ait olmayan nasiplerdir. Hak Teâlâ'nın vermediğinde de bir hikmet, geciktirdiğinde de bir rahmet saklıdır.
Hayat, olmayana ağıt yakacak kadar uzun değil. Vakti hasretle değil, teslimiyetle geçirmek gerek. Çünkü gönül bilir ki; kapısı kapanan her şeyin ardında, vakti gelince açılacak başka bir kapı vardır.
Muhabbetle ve tevekkülle...
1katibehanimm ✍🏼🥷🏼...
Reklam
O'ndan vazgeçişim bir tercih değildi; irademin verdiği ani bir hüküm de değildi. Daha çok, zamanın sabırla işlediği uzun bir mağlubiyetti. İçimde iki ayrı hakikat yaşıyordu: Kalbim hâlâ onun mümkün olduğuna inanıyor, mantığım ise çoktan imkânsızlığın matematiğini tamamlamış bulunuyordu. Aynı bedende ikamet eden, fakat birbirinin yüzüne bakmayan iki kadim yabancı gibiydiler.
Kalbim her akşam ona dönük bir kapıyı aralık bırakıyordu. Mantığım ise her gece sessizce gelip o kapıyı kilitliyordu. Biri umudu insan ruhunun son sığınağı sayıyor, diğeri umut denen şeyin çoğu zaman gecikmiş bir acıdan başka bir şey olmadığını biliyordu. Böylece içimde, biri bekleyişten, diğeri kabullenişten beslenen görünmez bir savaş sürüp gidiyordu.
Zaman, her savaşın taraflarını yoran o tarafsız hâkimdir. Günler geçti, mevsimler değişti. Kalbim yavaş yavaş tükenirken mantığım haklı çıktı. Fakat insanın en trajik deneyimlerinden biri, haklılığın teselli sunmamasıdır. Çünkü bazı doğrular vardır ki, yanlışların açtığı yaralardan daha derin izler bırakır. Gerçek bazen bir kurtuluş değil, sadece daha kusursuz bir kayıptır.
Sonra ilahî merhamet geldi. Fakat onun gelişi, beklenen bir baharın değil; çoktan sona ermiş bir mevsimin ardından düşen yağmuru andırıyordu. Kuraklıktan çatlamış toprağa ulaşan su gibi... Toprak susuzluğunu gideriyordu belki, ama kaybettiği çiçekleri geri çağırmaya muktedir değildi. Yangın sönüyordu; fakat insan bazen ateşi değil, ateşin içinde kaybettiği şeyi özler. Küller soğuyordu, ama küllerin altında aradığım hayat çoktan başka bir zamana karışmıştı.
O vakit anladım ki bazı insanlar hayatımıza bir beraberlik vaat etmek için değil, bir hakikati öğretmek için girerler. Onlar bir ödül değil, bir derstir. Kalmak için değil, eksiltmek için gelirler. Bize sevmenin kudretini
Yeni bir aşk, yeni bir iş yine gülecek bir neden lazım..
Yeni bir haber, yeni bir kader bunlar için bana şans lazım..
Yeni bir duruş, yeni dokunuş tek tek keşfetmem lazım..
Yeni bir hayat gerisi bayat aaahhhh kendime yeni bir ben lazım.. 🎶🎶
Yazım yanlışı düzeltiyorum diye edebiyatımın da iyi olduğunu zannedenlere üzücü bir haberim var. Ben sayısalcıyım. Sadece dil bilgisini seviyorum.
Reklam
Reklam