Bir hüzün insana hayâtının bahârında gelir ve âdeta onu yüz yıl yaşlandırır. Ama o, ona dünyânın hakîkatini öğretir.. Kırıp acıtmasına rağmen öyle olgunlaştırır ki, ardından gelen her hüzne karşı artık sert bir kaya, hissiz bir dağ gibi olur insan.. ve güçlü yaşar, bütün parçalanmışlığına rağmen.. ama aslında kırık, bitik, tükenmiş bir güçle..
Allah’a dayanmak olmasa, O’ndan yine O’na kaçmak olmasa bu dünya yaşanacak yer değil, ne onda yaşanacak ne de insanına güvenilecek yer değil. Hâlâ şu dünya için kusursuz hayaller kuran insana şaşılır..
Allah kuluna yeter, kulu için O ne de güzel bir Vekîldir..