Hepimiz daima biteriz ama bunu pek az kişide görürüz, çünkü görmek istemeyiz ya da görme zahmetine katlanmayız ama ben Koller'i daima biterken gördüm. Yalnız ve neticede yalnız bırakılmış olarak biterken.
Bende, yalnız bana bahşedilmiş gibi davranabilme yeteneği var, ne zaman istersem, berjer koltukta oturarak bu sanatı icra etmişimdir, tek başına kalmayı yani, nefis bir şey...
İnsanlarla o kadar içten birlikte oluyoruz ki, bunun yaşam boyu sürecek bir bağ olduğunu sanıyoruz ve onlar birden bir anda gözden ve gönülden uzaklaşıyorlar, gerçek bu.