Kadriye
@kadriyekrlngc
128 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Ateşten Gömlek, Halide Edip Adıvar‘ın Kurtuluş Savaşını konu edinen 1922 yılında yayınlanan romanıdır.
Kitabı okurken birçok duyguyu hissedeceksiniz.Aşk, arkadaşlık, vatan sevgisi belirleyici temaları. Kitap sonu ise şaşırtıcı. Her şeyin Peyami’nin kafasında kurgulaması yazarın Kurtuluş Savaşı’daki isimsiz kahramanlara bir göndermesi olarak da yorumlanabilir. Kitabın sadeleştirilmiş versiyonunu okuduğum için oldukça akıcıydı.
Kitapta sürekli “ateşten gömlek” vurgusu var. Alıntıları etkileyici.
“Niçin ruhumun bu ateş gömleği sırtımdan canıma geçiyor? Gözümden, dilimden kızıl, yakıcı yenlerini gösteriyor…”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Anna Karenina’da evlilik, aşk ve ölüm konuları keskin bir gözlem yoluyla ele alınmış müthiş bir derinlikliğe sahip etkileyici bir romandır.
“ Sonsuz bir gelişme ve mücadele mi…”
“Aşk cesurlar içindir.”
“Saygıyı sevginin olması gereken yerdeki boşluğu doldurmak için uydurmuşlar.”
Kitap hakkında genel yorumlardan ziyade, burada bana hissettirdiklerinden bahsedeceğim. Kitabı okuyalı epey bir zaman geçtiği için yanlış hatırladığım kısımlar olursa affınıza sığınıyorum.
Öncelikle yazarla nasıl tanıştığımı, kütüphaneden neden bu kitapla çıktığımı hiç hatırlamıyorum. Ama iyi ki okudum diyebileceğiz bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Kitapta duyguları en ince ayrıntısına kadar hissedeceksiniz, üzerinden uzun zaman geçmesine rağmen ben de hala birçok duyguyu uyandırmasından rahatlıkla söyleyebilirim bunu. Kalbimi en çok ağrıtan cümleler ise kitabın başında ve sonundaki malum cümlelerdir. Kitabın sonlarına doğru sanki aldığım nefes yeterli değilmiş de alabildiğim kadarı ise ızdırap veriyormuş gibiydi, son kısımları okumayı epey uzattığımı hatırlıyorum. Kitaptan bu kadar etkilendikten sonra müzesini de ziyaret etmiştim.
Spoiler içerir.
Kitapta aklıma takılan bir kısımdan bahsedeceğim. Kitapta Füsun’un küpesi bir şekilde hep ön plandaydı. Füsun küpeleri takarak Kemal’in yanına geldiğinde, Kemal onları fark etmemişti. Sanırım bu nedenden Füsun sinirlenip gittiğinde, trajik bir sona yaklaşmışlardı. Peki bu küpeler kitap boyunca neyi temsil ediyordu? Kemal’in hayatla bağı olan Füsun’a duyduğu o aşkı mı, saplantısını mı, ona onun kendisinden bile daha yakın olma, ona bütünüyle sahip olma isteğini mi?
