"Her şey birikir, değil mi? Öylece yok olmaz. Ve bir gün bastırdığın şeyi kurcalamaya başlarsın. Ve bu kara bir çürümüşlük yığınıdır, sonsuzdur, dehşet vericidir ve gözlerini kaçıramazsın."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
1.
"arkadaşı gibi gözü var mı insanın
nasıl olsa dünyaya aynı gözle bakacaktık
ben senin tenha gözün olacaktım hem
tek başıma en kalabalık arkadaşın
yarım bir çocuk olarak beni
bu dünyaya erkenden bırakmasaydın"
//
3.
"biz iki çocuktuk, şimdi çok eski
isimler gibi hatırda dursa da dile gelmeyen
şiirler gibi kimse anlamayacaktı zaten
bizim birbirimizden ne anladığımızı
biz iki çocuktuk ve kelimeler
yeniydi, dilimizi yakıyordu,
büyüktü, çocuk ruhumuzu dağlıyordu
sokaktan nereye kaçsak
filmlere, kitaplara, evlere
gözün suçu hızla ağırlaşıyordu
biz iki çocuktuk, iki arkadaş
birbirimizden başka kahramanımız yoktu
gözlerimiz arkadaşlıkla dolu dolu
çıkıyorduk filmlerden, romanlardan da
sessizce yürüyorduk birbirimize çıkan
içimizdeki en uzun yolu"
"Mektubun, arı sokması, içerdiği güzellik. Vadettiğin o sonsuzluklar. Neptün. Sevdiğim her yerde seninle buluşmak istiyorum.
Dinle beni; senin yankınım ben.
Seni kaybetmektense dünyayı yıkmayı tercih ederim."
"Mavi buna kanmayacak. Onu dinleyecek. Mektubunu almıştı. Anlayacak. Anlamalı. Sahip olduklan tek gelecek ayrı ve birlikte oldukları. Birbirlerini bilmeden, zamanda savaşarak çok uzun süre yaşamışlardı. Ayrıydılar, konuşmuyorlardı fakat ikisi de birbirini șekillendirmişti, hatta karşılığında kendilerinin şekillendirildiği sırada bile.
Yani sadece o zamanlara geri döneceklerdi. Neden olmasın?
Acıtacak. Birbirlerinin hayatlarını kurtarmak için daha önce de acıtmışlardı."
"Bu mektubun okunduğunu düşünmek onu hasta etse de yine de yazıyor; çünkü ardından ne gelirse gelsin, bu bir son.
Bu bir son olduğundan, bu ölümcül şeyi güzel yapma arzusuna karşı koyamıyor.
Tohumun kendi parıltsı var. Büyüdüğü zaman için ona koku veriyor. Açtığı zaman için renk, derinlik bağışlıyor. Meyve verdiği zaman için ışıltı ve lezzet ekliyor. Dikenleri bile kötücül bir sanat eseri. Ölümünü aşkla imzalyor.
Maviye, şu halde bile, ona layık bir şey vermek zorunda.
Mavi bunu okumayacak. Tuzağı fark edecek.
Her şey güzel olacak.
Ve eski hallerine dönecekler.
Hiçbir șeyin değişmesine gerek yok; her şey değişmiş olsa da.
Bunu başarabilirler."