Bence hayat çok kısa. Çektiklerimizi hesaplayıp kin tutmaya değmez. Hepimizin pek çok kusuru var. Bütün bu kusurlar da, ruhumuz vücudumuzdan kurtulduğu zaman gitmiş olacak.
Eğer insan kendini sürekli yeniden icat edebiliyorsa, utanç ya da acı veren parçalarını kesip atabiliyorsa, bir başkasını gerçekten tanımak nasıl mümkün olabilirdi? İnsanlar yalnızca başkalarıyla temas edene kadar süren bir yanılsamayı mı sürdürüyorlardı? Öyleyse insanlar nihayetinde bir yalanlar silsilesinden mi ibaretti?