Hüyazel
Ey Seferad zamanıları semtlerin fesleğeni! Dünya'da çağla kalmış hânesi yeşillerin. Gecemde sessizliği bana dinleten kederim Ey omzundan ıtır orduları geçmiş sevgili. Ey bakışıyla kalbimi şahikalardan bırakan! Bu boşlukta sarhoşluğuma eremez Mecnun. Hüyazel, hasretliğinde nice vuslatlar buldum! Kavuşmak türkülü bir kan, bu maverada akan. G A V E 2026
Şiir
"Hal hâlin yoldaşıdır,der bir atasözü.. Aynı kan aynı mekan insanları bir araya getirmeye yetmez. Onları dost kılan halleridir . Haldâş olan yoldâş olur.....
Alıntı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kan ter içinde gece Kan ter içinde her yanım Her yanım bu gece vurgun içinde Kurşun yemişim, sürgün yemişim Bu sana ilk gelişim Vur emriyle düşmüşüm kapına Düşmüşüm kucağına, bu yara sıcak ana Yok elimde bir demet menekşe Yok elimde sevdiğin gül şekeri Yok işte sana bir şey Bilmem ki ne demeli Bir tek ağır yaralı özlemim Ve birtek gözlerine sürdüğün gözlerim Anne benim, aç kapıyı Oğulcuğun, küçük tavşanın, körolmayasıcağın Ölmeyesin, bitmeyesin Yürekyarısı gitmeyesin dediğin Anne benim, aç kapıyı İşte geldim, işte bu sana ilk gelişim Hep senin için gökyüzünde bir evimiz olsun isterdim Hep senin için bulutları isterdim Ellerimi açtırıp dua ettirirken O küçük evimizde sokulurken göğsüne her gece Hani her gece sorduğumda Anne babam nerde Nerde kuşların dilinden anlayan adam Ve menekşelerle konuşan adam Nerde anne
Kan ve Kuyu
​Sen misin kurban, Yoksa ben miyim İsmail? Seven mi can verir sessizce, Sevilen mi bilemez kesildiğini? ​Bir elim sende asılı kaldı, Diğeri o derin sızıda... Akıyor İsmail, durduramıyorum, Belki de akmalı, durmamalı. ​Yusuf kuyuda beklerken öylece, Dudağı çatlamış, susuz kalmamalı. Madem hayat verecek birilerine; Varsın aksın, toprağa karışmalı. ​Kanımız akıyor İsmail, Hayır, kanımız akmıyor aslında; O, vurduğu yerden bihaber, Bilmiyor içimizden neyi kopardığını. ​Öyle bir çıkmaz ki bu İsmail; Hem kurban benim, Hem vurulan benim... Kendi bıçağında can çekişen benim. Garp yeli
Şiir
bir adın kalmalı geriye bütün kırılmış şeylerin nihayetinde aynaların ardında sır yalnızlığın peşinde kuvvet evet nihayet bir adın kalmalı geriye bir de o kahreden gurbet sen say ki ben hiç ağlamadım hiç ateşe tutmadım yüreğimi geceleri, koynuma almadım ihaneti ve say ki bütün şiirler gözlerini bütün şarkılar saçlarını söylemedi hele nihavent hele buselik hiç geçmedi fikrimden ve hiç gitmedi bir topak kan gibi adın içimin nehirlerinden evet yangın evet salaş yalvarmanın korkusunda talan evet kaybetmenin o zehirli buğusu evet nisyan evet kahrolmuş sayfaların arasında adın sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı bu sevda biraz nadan biraz da hıçkırık tadı pencere önü menekşelerinde her akşam
Şiir
"İnsan, bir damla kan ve bin endişe." - Sadi Şirazi-