Kimse uyandırmasın kimseyi. Herkes mutlu uyurken. En kötü kâbus bile iyidir hayatın kendisinden.
Kim kimi duymuştu ki zaten, bugüne kadar? Kim kimin çığlığına koşmuştu ki?
Komşularının hıçkırıklarını duymazdan gelen insanların kaderinde sessizce ağlamak vardı.
Dünyada yardım istenecek kimse yoktu. Hiçbir zaman da olmamıştı.
Ne istediğini bilememek insana verilmiş en yırtıcı işkence türlerindendir...
Her televizyonun içinde bir kamera var. Ve artık izlenmek istemiyorsa
insanoğlu, artık müzedeki bir resim, akvaryumdaki bir balık gibi seyredilmek istemiyorsa, artık hücredeki bir mahkûm, suikast tüfeklerinin dürbünlerindeki bir hedef gibi takip edilmek istemiyorsa kırmalıdır televizyonunu. Aşağı atmalıdır camından. Zemindekiler yukarı
fırlatmalıdır televizyonlarını. Biter böylece onun hayatını buna, bunun hayatını şuna seyrettirme dönemi. Hep bu casus uydular. Onların işi! Tepemizde dolanıp duran. Altı milyar paranoyak
yaratan bu uyduların işi. Perdeleri açık oturmasın kimse. Asla!..
Hırs taşımayan insanlar için çok zordur oyun oynamak, rekabete girmek.