Bu kitap bunalım, depresyon ve hayatı ağır dram içinde olan insanlara hitap etmeyebilir. Çünkü sonunu getiremeyebilirsiniz. Bu kitapta yeraltı edebiyatı denilen kaçakçılık şiddet tecavüz adam öldürme ne ararsan var. Fakat okurken beni en çok zorlayan şey sürekli karakterlerin yaşamı sorgulamalari oldu. Şahsen söylüyorum bende duygusal çöküşler yaşamış biri olarak kitabın henüz yarisinda ağlama krizine girdim. Geçmiş hesapları yaptım. İnsanların neden kaçıp gittiklerini anladığımı düşündüm.
Hayat aslında sorgulanmayacak kadar basit ve sıradan. Tek ihtiyacımız olan şey aldığımız oksijenin temiz olduğundan emin olmak ve çevremizde ki mikropları hayatımızdan yok etmek. Sevdiklerimize simmm sıkı sarılmak, onları anlamaya çalışmak. Ama maalesef ki bizi bizden başka kimse anlayamaz. Koşulsuz sevdiğimiz insanlar yeter ki var olsunlar. Kitabı psikolojisi sağlam herkes okuyabilir. Baslarda sıkıldım diyenleri de anlamıyorum Hakan günday'in kalemi o kadar akıcıymis ki ne yazsa okurum (gercekten okurum ) dermişim. Ben biraz romantizm alabilir miyim hocam?
Reklam
Bir cezası olmalı, diye düşündüm. Bir
cezası olmalı hayatı reddetmenin. Ölmeden önce anlamalı her kim yadsıyorsa hayatı, bunun mümkün olmadığını. Anlamalı hayatın yaşamak ve hissetmekten başka bir anlam taşımadığını.
İnsanın çalışmadan, ter dökmeden elde ettiği iki şey vardır. Bunların ilki, herhangi bir talih oyunundan gelen para, ikincisiyse bir ülkede uzun süre kalınca farkında olmadan öğrendiği ve ister istemez konuşmaya başladığı o toprağın lisanı.
Reklam