İlker Selvi
@kara1298
Bir ufk-ı i’tilâ açılır, yükselir hayât;
Yükselmeyen düşer: ya terakkî, ya inhitat!
“Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım: ‘Anneniz öldü. Cenazesi yarın kaldırılacak… Saygılar’ “ bu cümleyle başlıyor kitap. Kitabın başlangıcından itibaren kahramanın kayıtsızlığı, ilgisizliği hemen saplanıveriyor beynimizin nefret mekanizmasının en sağlam dişlisine. Sonraki sayfalarda daha net gördüğümüz kahramanın ketumluğu ve ilgisizliği ileride kurulacak mahkeme salonunda kendimizi jüri bölümünde bulmamızı sağlıyor adeta. Hayata karşı ilgisizliği ve monotonluğa alışmış olması onu gerçek bir “yabancı” yapmaktadır. Bu yabancılaşma aynı zaman da özgüven eksikliği olarak da ortaya çıkıyor. Nitekim annesi öldüğü için patronundan izin alırken, patronunun isteksiz oluşu karşısında “kabahat bende değil” demiş, diyebilmiş silik karakterli bir yabancı…
Ferda Doğan isimli okura yanıt verildi
İlker Selvi
teşekkürler.