İlker Selvi
@kara1298
Bir ufk-ı i’tilâ açılır, yükselir hayât;
Yükselmeyen düşer: ya terakkî, ya inhitat!
Orhan kemal bu kitapta sanki yaşadığı döneme ayna tutuyor.
Her bir öykü yeşil çam sinemasından çarpıcı bir kare sanki, çoğunun içinde hüzün var.
Bir genç kızın özlemlerini, hapishaneye imrenen "bu saatte soba harıl harıl yanar" diyen fakir insanların acılarını ve istanbul'u anlatır bu kitapta.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Felsefeye ilgi duymayanlar için sıkıcı olmaktan öteye geçemeyen fakat ilgi duyanlar için ellerinden düşüremeyeceği, felsefe tarihi üzerine yazılan bu romanda yazar kitabın gençlere de hitap etmesi için ağır bir dil kullanmaktan kaçınmıştır. Kitabın felsefeyle uğraşmaya yeni başlayanlar için yararlı olacağına inanıyorum.
“Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım: ‘Anneniz öldü. Cenazesi yarın kaldırılacak… Saygılar’ “ bu cümleyle başlıyor kitap. Kitabın başlangıcından itibaren kahramanın kayıtsızlığı, ilgisizliği hemen saplanıveriyor beynimizin nefret mekanizmasının en sağlam dişlisine. Sonraki sayfalarda daha net gördüğümüz kahramanın ketumluğu ve ilgisizliği ileride kurulacak mahkeme salonunda kendimizi jüri bölümünde bulmamızı sağlıyor adeta. Hayata karşı ilgisizliği ve monotonluğa alışmış olması onu gerçek bir “yabancı” yapmaktadır. Bu yabancılaşma aynı zaman da özgüven eksikliği olarak da ortaya çıkıyor. Nitekim annesi öldüğü için patronundan izin alırken, patronunun isteksiz oluşu karşısında “kabahat bende değil” demiş, diyebilmiş silik karakterli bir yabancı…
