Bir anne, çocuğunun emanetçisi olma bilincine geldiğinde, evladına bulunduğu davranışları gözden geçirir ve insani yoldan ebeveynlik yapmaya gayret eder. Sahibine hesap vereceğini bildiği için, çiçeği soldurmamaya çalışır.
Bir davranış nasıl ki bir yetişkini incitir, izzet-i nefsini zedeler, onurunu acıtır ise, aynı davranış örüntüleri çocuklarda da benzer etkiler oluşturur. Hatta çocuk dünyasındaki etki, yetişkin dünyasındaki etkiden katbekat fazla olur.
bir çocuğa patronun siz olduğunu göstermeniz için onu korkutmanız değil, bilakis sevmeniz ve sevdiğinizi hissettirmeniz gerekir çünkü insan ancak sevdiği kişiyi modeller, sevdiği kişiyi üzmek istemez, sevdiği kişinin sözünü dinler.