hadi bir şeyler pişirelim!
kendimize bir yemek oluşturalım kendimizden; sonra tadına bakalım memnun kalıyor muyuz, yemeğimizin kokusundan, lezzetinden, dokusundan..
ama bu sefer doğru yapalım olur mu?
biz acıyı sevmiyorken başkaları seviyor diye katmayalım yemeğimize,
biz seviyorsak tarçını istediğimiz kadar koyalım,
bazen ağır ateşte pişirelim, bazen har
bazen haşlayalım…
istediğimiz tabakta istediğimiz masada sunalım,
doya doya yiyelim yemeğimizi..
varsın olsun anne sevmesin, baba beğenmesin
kardeş burun kıvırsın yemem diye
varsın olsun arkadaş garip bulsun bu tadı,
sadece varsın olsun,
dedim ya başta kendimize bir yemek oluşturalım kendimizden, biz olalım, bizden olalım başkaları için bir şey olmak yerine…
en lezzetlisi bu değil midir?