sonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler
`ölümcül oyunlar` (funny games, 1997/2007)
bir aile tatil evine gelir ama kapılarını çalan iki gençle her şey tersine döner. seyirciyle dalga geçen, rahatsız edici ve ters köşe.
`buried` – toprak altında (2010)
bir adam tabutta uyanır. tüm film bu tabutta geçer ama finali nefes keser.
`exam` – sınav (2009)
bir şirkette işe girmek isteyen 8 kişi, çok ilginç bir sınava tabi tutulur. sonunda neyin sınavı olduğunu anladığında şaşırırsın.
`the vanishing` (spoorloos, 1988 – hollanda)
bir kadının gizemli şekilde kaybolmasıyla başlayan hikâye, finalde sert ve beklenmedik bir sona ulaşır.
`the invitation `– davet (2015)
bir adam eski karısının evindeki akşam yemeğine katılır. davet neden yapılmış? finalde her şey değişir.
`perfect blue` (1997 – japonya, anime)
bir pop yıldızı oyunculuğa geçerken gerçeklik ve kurgu birbirine karışır. psikolojik olarak beyin yakan bir film.
`the autopsy of jane doe` – jane doe'nun otopsisi (2016)
bir baba-oğul adli tıp uzmanı, genç bir kızın cesedini incelerken doğaüstü olaylarla karşılaşır. finali hem korkutur hem şaşırtır.
Bugün Şeker Portakalı filmini izledim. Film bitti ama etkisi hâlâ içimde.
Zeze'nin hikâyesini izlerken aslında sadece bir çocuğu değil, sevgiye aç büyüyen nice insanı gördüm. O kadar zeki, o kadar güzel bir çocuktu ki... Ama sevgisiz büyümenin yükünü taşıyordu. Belki de yaramazlıklarının altında sadece görülmek, anlaşılmak ve sevilmek isteyen küçücük bir kalp vardı.
Filmin en çok dokunan yanı ise, Zeze'ye "Seni seviyorum." diyen ilk kişinin ailesi değil, sonradan tanıştığı Portekizli adam olmasıydı.
O sahnede sadece Zeze'ye üzülmedim; biraz da kendime üzüldüm.
Yedi kardeş olduğumuz için aile sevgisi hepimize eşit yetmedi. Belki bu yüzden çocukluğumdan beri sevilmenin, değer görmenin ne kadar kıymetli olduğunu hep derinden hissettim.
Bazı filmler izlenip biter. Bazılarıysa insanın yıllardır sessizce taşıdığı yaralara dokunur.
Şeker Portakalı da benim için tam olarak böyle bir filmdi.
İnsan kalbi güzelliği tutsak etti
Yıldızlara sahip olduğum sürece ayda gözüm yok.'- Gertrude Ederle
İki kardeş evde oturmuşlardı küçük kardeş elindeki kitabı bıraktı ve abisine bir alıntı okudu abi niyet paslanıp ve kir tutmamalı dedi abisi ise cevap verdi kalp saflığı her şeyden en önemlisi budur kalbi
Allah'a bağla yalancı dünyadan geç ve korkma!..işte o zaman yaratılan güzelliğin farkına varabilirsin diyip çıplak gözle yüzünü aya çevirdi bugün 25 Eylül 2015 pazartesi günü idi ay ışığı şiirlere konu olmuş yazarlar aya bakıp onun için nice roman bile yazmışlardı bugün gazeteler ay tutulması olacağından bahsediyordu küçük kardeş abi dedi kallp dünyaya tutulmuş o yüzden biz gökyüzünü maviye boyayamıyoruz bilirmisin biz insanlar ayın güzelliğine sahip olsakta küçük yıldızları her zaman kıskanıyoruz oysaki şu söz ne güzeldir ve bu söze inanmalıydık en çok
'Bir gün batımının harikalarına veya ayın güzelliğine hayran kaldığımda, ruhum yaratıcıya ibadette genişler.' - Mahatma Gandi ne güzel söylemiş değil mi evet dedi büyük abi bizler savaş çıkartırken bile gök cisimlerini izleyen onları kendi çıkarımız için kullanan bir toplumuz peki bu savaşlar neden çıkıyor diye sordu küçük kardeş abisi cevaplar biz insanlar gözü doymayan canlılarız yıldızlara sahip iken ayı aya sahipken güneşi isteriz
Dün bacımla sabah Fatih'ten 3 koca poşet alıp arabayla Bağcılar'da ki Palmiye Yayınları'nın deposuna gittik. Bu poşetlerde mühür, ufak seccade ve yabancı dillerde ilmi hikâyeler, kitaplar var. Kardeşimle beraber bunları kolileyip kargoya hazır hâle getirecektik. Bu kargolar yabancı ülkeye gidecekti. Yığınla mühür ve seccade koliledik. Kardeşim dedi ki: "Ulan elin ülkesinde ne var? Hz. Masume'nin haremine bile bu kadar mühür gitmemiştir" diye. Onun evvelinde Fatih'in labirentliği ve trafiğiyle de cebelleştik. İşte abi kardeş bir tarafımızı yırtıyoruz millet Ehlibeyt'i tanısın diye ama milletin İran sanrısı var. Bugün bu yaşadığımız olayı düşündüm. Allah'ın hakkımızda hayırlı gördüğünün imtihanı bu... Daha yazacak şey var da deli muamelesi görürüm.