Kıyasın faydalı olabilen bir türü varsa, o da başkalarının kederleriyle olandır. İnsan, kendisiyle benzer acılar çekenlerin hallerine bakarak teselli bulur. Hüzünler, başkalarının hüznüyle kıyaslandıkça hafifler.
Biri vardı ve çocuktu. Çizgili değildi şortu.
Belki bundan kayıtlara düşmedi ölüm anı. Belki bu yüzden adına birkaç kitap yazılmadı statükocu kâtipler tarafından. Fakat alınlarda çıkan damarların hasmı oydu. Yirmi birinci yüzyıla ağır geliyordu çocukluğu. Hiçbir zaman onun kadar asil olmadı gidenler.
/Muğla kıyılarına iniyordu bir küme melek. Biri Ölüm Meleğiydi, diğerleri lanet./
Biliyorum, sen de tanıyorsun onu. Tüm dünya gibi sen de tanıyorsun. Öyle sanıyorum ki en acımasız şöhret, ölümün bültenlere taşıdığı şöhrettir. Lakin o yalnızca biriydi. Binlercesi gibi can veren biriydi.