Masum çocuk ve kutsal anne mitine karşı yazılmış bu eser, açıkçası pek de bana hitap etmedi. Okuduğumuz çocuk, çocuk mu gerçekten? Tam olarak yaşı belirtilmese de neden 70 yaşında gibi konuşuyor anlamak mümkün değil. Karakterlerin rahatsız edici özellikleri bilerek yapılmış olsa da çocuk gibi davranmayan bir çocuk çok göze batıyor. Yaşadıklarını okuyabiliriz ama yazar bari çocuğun gelecekteki hali gibi yazsaymış. 10-15 yaşındaki çocuğun hayatı bu kadar bilecek kadar artist ve ukala tavırları olabileceğini düşünmüyorum.
#fundaokuyupyorumluyor
ELMA CADISI PETRONELLA
1. KİTAP
@thecocukyayinlari ndan #büyülendivedondukaldı seri halinde olan #petronellaelmacadısı nın birinci kitabı ile geldim.
Yayınevinin çocuklar için çıkardığı bu serinin daha önceden 5. Kitabı olan Petronella Elmapüresi, büyü kitabı ve Meraklı Cadı' yı okumuştum. Serinin devam kitaplarını da temin ederek kaldığımız yerleri tamamladık.
Kitaplar birbirinden bağımsız okunabildiği gibi seri halinde de okunabilir.
Elma Cadısı Petronella, aynı bahçeyi paylaştığı değirmen evine yeni bir ailenin tanışacağını öğrenir ve huzurunun bozulacağını düşünerek evin sakinlerini kaçırmak için türlü türlü oyunlar oynamaya başlar. Havuçkafa, sivri diş ve diğerlerinden destek alarak yeni komşularının buradan koşarak kaçmasını ister.
Evlerine pek alışamayan ikiz kardeşler Lea ve Luiz ise bu evde garip, olağanüstü şeyler olduğunu fark eder.
Petronella, akıllı ikizler, sevimli geyik dostları, elma adamlar ile birlikte güzel bir macera başlar.
Kitabın sonunda birlikteliğin, sabrın ve dayanışmanın gücünü okura yansıtan, birbirinden etkileyici ve hayal gücünü zorlayan okunması keyifli hikayelerden.
Sizler de @thecocukyayinlari ndan çıkan 8 yaş ve üzeri çocuklarınız ile birlikte bu keyifli maceraya katılmak için geç kalmayın.
Kitapla ve sağlıkla kalın
Elma Cadısı Petronella 1: Büyülendi ve Dondu KaldıSabine Stading · The Kitap Çocuk Yayınları · 202524 okunma
Puan vermedi·200 syf.·
2025 4. kitabı
Dikkat Spoiler!!
Havuç Kafa adlı roman, başta bana gerçekçi bir çocukluk hikayesi sunmayı vaat etti.
Ailesi tarafından dışlanan, acımasızca küçük düşürülen bir çocuğun duygusal derinliğine
inen bir anlatım beklerken, kitap beni hayal kırıklığına uğrattı. Renard’ın yaratmaya
çalıştığı dram, bana gerçeklikten oldukça uzak bir şekilde işlendi.Özellikle Havuç Kafa'nın karakteri, gerçekçi olmaktan çok uzak. Kitap boyunca bir çocuğun bu kadar acımasız ve kötü olabileceğini sorguladım. Havuç Kafa'nın tepkileri ve iç dünyası bana inanılmaz derecede aşırı ve abartılı geldi. Bu tür uç bir karakterin gelişimi, bana zorlama gibi hissettirdi.Anne karakteri de benzer şekilde abartılmıştı. O kadar sert ve insafsız bir şekilde çizilmişti ki, gerçek hayatta böyle bir karakterin var olması oldukça zor görünüyor.Kitap bitince, genel olarak zaman kaybettiğimi hissettim. "Boşa zaman harcadım" dedim. Okumasam da bir şey kaybetmiş olmazdım. Anlatım ve karakterler, kitabın potansiyelini ciddi şekilde zayıflatmış.Ancak, Havuç Kafa'yı yazıldığı dönemin toplumsal yapısını göz önünde bulundurarak değerlendirmek de faydalı olabilir. Jules Renard, kitabını 1899’da yazmış ve o dönemin çocuk yetiştirme anlayışı, oldukça sert ve disiplin odaklıydı. Çocuk psikolojisi ve eğitimi, günümüz anlayışının çok gerisindeydi. O dönemde aile içindeki dinamikler daha mesafeli ve çocukların duygusal ihtiyaçları sıklıkla göz ardı ediliyordu. Bu bağlamda, Renard’ın annesinin karakteri, dönemin toplumundaki ebeveyn tutumunu yansıtıyor ancak bu tür sert ve mesafeli bir yaklaşım, günümüz okuru için gerçekçilikten uzak ve abartılı olabilir.
Sonuç olarak, Havuç Kafa bana hitap etmeyen, gerçeklikten uzak, abartılı ve duygusal derinlikten yoksun bir hikaye olarak kaldı. Eğer daha doğal, gerçekçi ve derin bir karakter
Lepic ailesinin oğlu HavuçkafaEdebiyat
Fransız edebiyatına ait bir klasik Havuçkafa. Sevgisiz bir ailede büyümeye çalışan bir çocuğun dramı, mizahi bir dille ustaca aktarılmış. Yazarın kendi çocukluğundan esinlendiğini düşününce, yaşananların gerçekliği insanı üzüyor. Öyle çok istismar edilen çocukluk dönemi var ki… Havuçkafa bir çoğundan perde aralıyor bize.
Okuması kolay, sindirmesi zor bir kitap.
PETRONELLA ELMA PÜRESİ 1
Büyülendi ve Dondu Kaldı
.
Alman yazar Sabine Stading’in yazmış olduğu ve ödüllü çizer Sabine Büchner'in çizimleriyle zenginleştirdiği, #petronellaelmapüresi serisinin ilk kitabı ile sizlerleyim.
Petronella, Değirmen evinin bahçesindeki eski bir elma ağacında yaşayan ve büyülü yeteneklere sahip bir elma ağacı cadısıdır. Eski değirmenciyi oradan kaçırdığından beri, bitişiğindeki ev sakin ve huzurlu bir şekilde boş durmaktaydı. Taa ki arabadan inen beş kişiyi görene kadar.
Yıkıntı olduğunu düşündüğü, örümceklerle dolu değirmenevine taşınma kararı alan Pastakreması ailesi de nerden çıkmıştı şimdi?
Onları evden kaçırmanın yollarını bulmalıydı. Bunun için de arkadaşları böcek Lusiyus ve elma adamlar Yeşilşapka, Sivridiş, Yerelması, Havuçkafa ile Fasulyesırığından yardım istemeliydi.
Bay Pastakreması fırındaki işinden çıkarıldığı için, durumları bu eve yeterli olan ailenin ise başına geleceklerden haberi yoktu.
Örümcekler, değişik sesler, şiddetli fırtına ve yağmur derken sis bulutu... Tüm bunlar yaşandıktan sonra da, sabaha, rüya mı gördük acaba denilen tertemiz bir bahçe. Evet, Petronella pes etmiyordu ama bir gün yaptığı ufak bir hata ile sihirli merdiven ikizler tarafından keşfedilmiş ve beklenmedik bir dostluğa adım atacaklarından habersiz bir karşılaşma yaşamışlardı.
Peki şimdi ne olacaktı?
Kasabadaki yarışmaya katılıp tavukları kazanmak isteyen ikizleri neler bekliyordu?
Büyüleyici ve sıcacık atmosferi ile çocuklar kadar biz büyüklerin bile ilgisini çeken dostluk dolu bir macera bu. Çocuklara çevre bilinci kazandırırken dostluğun değerini ön plana çıkarmayı ihmal etmeyen heyecan dolu bir okuma.
Sizlerde elmapüresi Petronella ve meraklı ve maceraperest ikizler Lea ve Luıs ile tanışmak istemez misiniz?
Ön yargılar ve farklılıklara
Petronella Elmapüresi 1: Büyülendi ve Dondu KaldıSabine Stading · The Çocuk Yayınları · 202124 okunma
Bu kitabı gördüğüm ilk günden beri okumak istemiştim. Bana tanıdığım birini anımsatmıştı Havuçkafa. Zeze'yi. Daha kitabı okumadan ondan hoşlanmıştım. Sonra, bir kütüphane rafında yolumuz kesişti onunla. Sevdiğin birini ansızın yolda görürsün ya, işte öyle yüzümde güller açtı. Aldım sarıldım kitaba. Bu sefer bir kahve höpürdetmeden bırakmayacaktım. Öyle de yaptım. İki kupa devirdik birlikte. Zeze'ye benzemiyormuş Havuçkafa. Tanıdığım diğer yaramaz, afacan, hadi belki hınzır çocuklara da. Belki biraz Hayalperest'in Neftalisine. Ama o kadar nahif değil bizim oğlan. Yine çocuk; çocuk hep çocuk tabi. Ama bilemiyorum. Bu kitap beni çok sinirlendirdi.
Havuçkafa beş kişilik bir ailenin üçüncü ve son çocuğu. Bir abisi ve bir de ablası var. Havuçkafa'nın kızıl saçları, çilli yüzü, sıska bir vücudu var. İsmini görünümünden alıyor. Gerçek ismini ise ailedeki herkes unutmuş. Havuçkafa'nın kendine has bir varlığı yok bu ailede, bir ismi bile yok... Babasıyla ava çıkıyor, hâlâ yaşayan av hayvanlarına son darbeyi indiriyor, geceleri zifiri karanlıkta bahçeyi kolaçan ediyor, az yiyor, kilitlendiği odada altını pisletiyor... Okulda bile sevilmiyor Havuçkafa. Sadece biri ona sarılsın istiyor. Ava çıkmaktan nefret ediyor. Daha çok yemek yemek istiyor. Ona iyi davranan tek kişi vaftiz babası ama o da yaşlı ve hep onunla kalamaz. Kendi düşüncelerini söylemediğinde azarlanıyor. Kendi düşüncelerini bulup söylediğinde susturuluyor. Peki büyüdüğünde nasıl biri olur böyle yetiştirilmiş bir çocuk?
Keşke hiçbir çocuk böyle ilgisizlik, sorumsuzluk ve sevgisizlik içinde büyümek zorunda kalmasa. Bölümleri kısa kısa olduğu için kitabı kısa sürede okudum. Havuçkafa'yı neden daha detaylı tanıyamadığımızı anlayabiliyorum. Çünkü ailesi bu kadarına izin verdi ona. O da kendini yazarın bize onu tanıttığı