“Bireyi sürünün üstüne çıkartan ve komşuda korku uyandıran her şeye bundan böyle kötü denir; ucuz, mütevazi, hizaya giren, kendini eşitleyen zihniyet, arzuların v a s a t l ı ğ ı ahlaki unvana ve onura sahip olur.”
Komşu da onu ağzına aldığında “iyi” artık iyi değildir. Hele ki “ortak iyi” diye bir şey nasıl olabilir! Ortak olabilen her zaman düşük bir değere sahiptir. Sonunda şimdi nasılsa her zaman nasıl olduysa öyle olacaktır: büyük şeyler büyükler içindir, uçurumlar derinler için, narinlikler ve ürperti hassaslar için, ve genel olarak ve kısaca, nadir olan ne varsa enderler içindir.
Pavlus amaca ulaşmak istiyordu, bu nedenle araçları da istedi… Kendi inanmadığı şeylere, öğretisi altına aldığı ahmaklar inandı. Onun gereksinim duyduğu şey güçtü, rahiplerin güç kazanma isteği Pavlus ile yeniden ortaya çıkmıştı - bunun içinde yalnızca kitleleri baskı altında tutmaya, koyun sürüleri yaratmaya yönelik kavramlara, öğretilere ve simgelere gereksinimi olabilirdi.