“Seninle aynalarda,
Tanıştım, ilk defa.
Rüyalarıma girdin.
Çoğu zaman aynalarda,
Bana, güneşin kızıllığıyla göründün.
Kaçtın çoğu zaman benden,
Kaç vakit seninle söyleşip,
Sana serzenişte bulundum.
Sen benim bitmeyen umudum,
Sevdam, içimde büyüttüğüm çilem,
Ekmeğim ve kavgamdın.
Kaybetmedim umudumu.
Doğuda daha iyi tanıdım seni;
Her köşe başında bir hüzün türküsüyle,
Umut oldun, ekmek oldun, yüreklere.
Köşe başında bir tezgâhtar edasıyla,
Gecelere kadar bekledim,
Kaç defa seni.
Akşam eve giderken; ‘Allah Kerim,
Bugün olmazsa yarın kazanırım.’dedim.
Aynalarda kaç defa,
Söz verdik birbirimize.
Ama güneş doğunca,
Yüreklerden hep silindin,
Kayboldun, kavga oldun.
Gökyüzünde güneşe bulut oldun.
İnsanların dilinde, bitmeyen,
Bir söz
Ve umut oldun.
Aynalarda adını ezberledim.