Esra

Esra
çünkü artık dünyaymış memleketi, gökyüzü de yegane yuvası.
psikolojik danışman|aile danışmanı
yüksek lisans
391 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Tepeden tırnağa bir usanmışlık
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Ama öğrendiğim onca şeyden sonra çok farklı düşünüyorum artık. Çocukların ihtiyaçları var - ve o ihtiyaçları karşılayacak bir ortam yaratma görevi biz yetişkinlere düşüyor. İçinde bulunduğumuz kültürde bu ihtiyaçları çoğu zaman karşılamıyoruz. Serbestçe oyun oynamalarına izin vermiyoruz; ek­ranlar yoluyla etkileşime girmek dışında yapacak pek bir şeyin ol­madığı evlere kapatıyoruz onları; eğitim sistemimiz de onları körel­tiyor ve sıkıyor. Çocuktan enerji çöküşleri yaratan, içerdiği uyuştu­rucu benzeri katkı maddeleriyle hiperaktifleştiren, ihtiyaç duyduk­ları besin maddelerini içermeyen gıdalarla besliyoruz. Beyni bozan kimyasallara maruz bırakıyoruz onları. Sonuçta dikkat göstermeyi öğrenmekte zorlanmaları onların kusuru değil. Onlar için inşa etti­ğimiz dünyanın kusuru.
Bitkinlik uçurumunun kıyısında yaşıyordum sürekli.
"İçinde yaşayabileceğim sağ­lam bir dünya bulamıyordum."
Buna hazır değilim, diye düşündüm. Sonra zihnimin derinlerinde bir yerden İspanyol ya­zar Ortega Gasset'in söylediği bir şey geldi aklıma: "Yaşamak için hazır olmayı bekleyemeyiz... İnsanı pat diye vurur yaşam."