Simge
@kaytinkerbel
11 Haziran
125 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Genel olarak şiirler yoruma açıktı ki bazı kısımlarda saatlerce üzerine düşünseniz bile fikir yürütemeyeceğiniz derecede anlamı gizlemiş yazar ama bu yönden eğlendiren bir yanı da var tabii ve bazı şiir kitapları gibi birkaç oturuşta değil de zamana yayarak okumak daha faydalı olur bu kitap için.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kısaca özetlemek gerekirse, kitap İtalyadan Amerika'ya yerleşmiş bir aileyi ve onların birbirleriyle, çevreleriyle ve ekonomik şartlarla mücadelelerini ele alıyor. En çok odaklandığım konu ise Dominic karakterinin özgüveni oldu. Kendisinden emin ve yapabilecekleri konusunda oldukça inançlıydı. Bir hayalin peşinden gitmek istedi ve bunun için 'her şeyi' denedi.
Aytmatov inanılmaz bir dile sahip. Nasıl başarıyor bilinmez ama her seferinde insanın yüreğine dokunan eserler ortaya çıkartıyor ve İlk Öğretmenim'de ben bunu bir kez daha hissettim. Kısacıktı ama okuduğum her satırda duygulandım desem yalan olmaz.
Umarım herkesin, ona "mutluluğun bilim yolunda olsun", "oku, durmadan oku" diyen bir Düyşen Öğretmen'i olur.
Hayli kısa, çerezlik bir şeydi, ki zaten Kenji Miyazawa da çocuk öyküleri yazan birisiymiş. O yüzden bu çok normal. Kitabın dili gayet sadeydi ve içeriği de ilgi çekiciydi. Yazar hayal gücünü hayli kullanmış, bu yüzden okurken çok eğlendim ve unutmadan, kitap içerisinde geçen ve bizzat yazarın kendisinin bestelediği, "Hoshi Meguri No Uta" adlı şarkıyla da tanışmamı sağladı bu kitap. Hatta okurken bir süre boyunca arka planda şarkıyı açık bıraktım. Okuyacaklara da bunu yapmalarını tavsiye ederim. Kesinlikle kitaptaki büyüleyici atmosferin içerisine girmenize yardımcı oluyor.
Bence savaş hakkındaki tüm gerçeklikleri birinci ağızdan, o cephenin ardında bulunmuş birinin kaleminden okumuş olmak kitabın en etkileyici yanıydı. Askerlerin her daim savaşın amacını sorguladıklarını, her zaman cephe ardında savaşın biteceği yönünde dedikoduların belirdiğini ama o sonun hiçbir zaman gelmediğini, gencecik insanların savaş bittiğinde dahi onlar için artık toparlanması mümkün bir hayatın olmadığını düşünmeleri, o savaşın tüm izlerinin her daim sırtlarında taşımak zorunda oldukları bir yük olarak onlarla devam edeceğini söylemeleri, Paul'un öldürdüğü düşman askerle aynı yerde geçirdiği o gün, savaşa beraber başladığı her dostunu bir bir yitirişi ve nihayet, o son kendisi için de geldiğinde, yetkililerin sadece "batı cephesinde yeni bir şey yok" diyerek çektikleri telgraflar... Hepsini bu kitapta bizzat yaşadık ve gördük ve kitap o kadar hayat içinden, o kadar gerçekti ki, bunu bilmek bir parça kalbimi kırmadı da desem yalan olur. Her savaşta galip gelenin bile mutlaka kaybettiği şeyler olduğunu gösterdi, yahut da hatırlattı bu kitap bana ama insana dokunduğu kesinlikle bir gerçek. Bu sebepten de kesinlikle herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum.
