Hiçbir anlamı yok artık... çünkü bu acı, benden başka kimsenin canını acıtmıyor... kaygılarımı paylaşan kimse yok... onlar beni anlamıyor, ben onları anlamıyorum... kendimle yapayalnızım, daha önce bunu hiç bu kadar hissetmemiştim.
"Hiç kimsem yok," diye düşündü acıyla, günün birinde köpek gibi geberip gideceğim... canımı neyin yaktığını biliyorum, içimi neyin oyup deştiğini biliyorum, ölüm bu... ve önümüzdeki üç beş yıllık ömür yaşamak olmayacak artık, ölmek olacak, sadece ölmek... Zaten ben ne zaman yaşadım ki, ne zaman?