Dünyanın ortasında tek başına kalmış bir hali vardı.
Bitkindi, ama ruhu, denizde bir balık, rüzgâra kapılan bir kuş gibi yükseklerde uçuyordu.
“ O halde seni avutan nedir? “
“ İçimdeki özgürlüğün kesinliği”, dedi biraz düşündükten sonra.
İnsanlarla ortak bir yanı yoktu. Onların hırsları, korkuları, alçaklıkları, yaygaraları yabancıydı ona. Bir ışık ve barış evreninde yaşıyordu.