Eğer çocuk istemiyorsan ya da onları istemediğin halde doğurduysan, insanlar derhal onları sevmediğini varsayıyor. Pişmanlık ve anne sevgisinin yokluğu eşleştiriliyor. "çocuklarımı seviyorum, ne var ki anneliğimden pişmanlık duyuyorum." ifadesine verilen ortak toplumsal tepki, bu ifadeyi eşyanın doğasına aykırı görmek oluyor.
Torunları görmek için ziyarete gittiğimde onlarla ilişki kuruyorum ama bu durum ilgimi çekmiyor. Bu gerçekten ben değilim. Bu süre boyunca da düşünüyorum: bu ne zaman bitecek de gidip yatağımda kitap okuyacağım? İyi bir film izleyeceğim? Radyoda bir program dinleyeceğim? Bunlar daha çok ilgimi çekiyor, bana daha uygun, ben gibi. Bahçede takılmak, kuru yaprakları süpürmek... bunlar daha bir ben gibi.
anne olmak istemeyen ama aile olmak isteyen, eşleri yüzünden bunu düşünen kadınlar var ve geriye dönüp baktığında niye anne olduklarından emin olmayan kadınlar var.