Dizisini izlemedim, yazarın da kalemiyle ilk tanışıklığım. En çok Şevket’e içim harap oldu.. Hayriye Hanım’ın “başlarında bi baba olsaydı..” cümlesine hak vermeye başladım sayfaları çevirdikçe. Ali Rıza Bey maddi yükü oğluna, aile içi manevi yükü de eşine yükleyerek aile saadeti istemesi kadar absürt bir durum olamaz. Keza varlığıyla yokluğu bir olan kişi için bunlar mübalağ istekler. Diyeceğim şu ki; El ne der diye heba edilmiş bir ömür..