tecerrüt
@kendimedair
38 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Dizisini izlemedim, yazarın da kalemiyle ilk tanışıklığım. En çok Şevket’e içim harap oldu.. Hayriye Hanım’ın “başlarında bi baba olsaydı..” cümlesine hak vermeye başladım sayfaları çevirdikçe. Ali Rıza Bey maddi yükü oğluna, aile içi manevi yükü de eşine yükleyerek aile saadeti istemesi kadar absürt bir durum olamaz. Keza varlığıyla yokluğu bir olan kişi için bunlar mübalağ istekler. Diyeceğim şu ki; El ne der diye heba edilmiş bir ömür..
Reklam
Ben zalimler çağında yaşayan bir alçaktım.
En başta belirtmek isterim ki, Ahmet Ümit’in kalemine gerçekten bayılıyorum. Başlarda Başkomiser Nevzat’ı gözüm aradı, fakat olaylar silsilesi beni kısa sürede içine çekti. Tarih ve insanlık, bilindiği üzere tekerrür etmekte; bu durumun konu bazında ele alınışı kitabı zevkle okumamı sağladı. Her zamanki gibi ters köşelerle doluydu; akıcı ve merak duygusunu zirvede tutan bi eserin daha sonuna geldim, tavsiyedir.
Bir aile düşünün; sırlarla dolu..
Her bir karakterin penceresinden bakmak, okuyucuyu farklı düşüncelere yönlendiriyor. Dışarıdan bakıldığında haftada bir aynı sofrada toplanan, mutlu görünen bir aile… Fakat içeride nefret, riyakârlık, tezatlık, kin, öfke, şüphe ve sırlarla örülü ilişkiler var. En çok beni şaşırtan ise Emin’in, Çiğdem’e duyduğu saygı ve sevginin karşılığı; olayları Çiğdem’in gözünden okumaya başladığımda, tiksintiyle sayfaları çevirdiğimi itiraf etmeliyim.
Coğrafyaya,mekana dair bir bağlanma,bir aidiyet duygusu yok.
Yazarın kalemiyle ilk tanışıklığım, eser sade ve akıcı bir dile sahip. Ancak kitaba dair beklentim oldukça yüksekti ve maalesef tam anlamıyla karşılanmadı. Kutlu, hayatın içinden sahneleri yalın bir dille sunuyor; gündelik akışı, sıradan görünen ama derinlik barındıran ayrıntılarla anlatıyor. Buna rağmen ben daha yoğun bir duygu ve derinlik beklediğim için yer yer yüzeyde kalmış gibi hissettim. Yine de yazarın üslubunu keşfetmek, deneyimlemek harikaydı; belki de diğer eserlerinde aradığım etkiyi bulabileceğim.
İnsan, dilinden düşürmediği şeyin kaderini yaşar.
Pamuk’un kalemiyle ilk tanışıklığım ve bu tercihin ne kadar isabetli olduğunu kitabın her sayfasında hissettim.
Baba-oğul çatışmasını merkezine alan akıcı bi roman;
yer yer durup nefes almamı, hatta sayfaları uzun uzun düşünerek kapatmamı sağladı. Bazı bölümler zihnimde adeta çarpışmalar yarattı; şaşırttı, sarsaladı…
Hayat felsefem hâline gelen “Zihin neyle meşgulse hayat onu inşa eder” sözünün izlerini kitapta da buldum.
“Zaten dinlediğin hikâye başına geleceği için ona efsane dersin.”
Kitap bitti, fakat zihnimde bıraktığı yankı hâlâ sürüyor..
Reklam