Ona göre insan ruhunun en az tahammül edebildiği şey, belki daha ötesi olmadığı, kendimize mühlet vermeden yaşamaya mecbur olduğumuz için olacak saadettir. Istırabın içinden geçeriz tıpkı çalılık, taşlık bir yolda yürür bataklıktan kurtulmaya çalışır gibi ondan sıyrılmaya çalışırız, fakat saadeti bir yük gibi taşırız bir gün farkında olmadan yolun bir ucunda bir köşeye bırakıveririz.