kevser
@kevser_034
29 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Yaşamak”, benim için okunması zor bir kitaptı.
Hem konusunun ağırlığı hem de benim bu kitabı okumak için seçtiğim dönem, okuma sürecimi daha da zorlaştırdı. Yaşamak, tüm zorluklara, tüm kayıplara ve tüm acılara rağmen insanın hayata tutunmasını anlatıyor.
Okuduğum her sayfada “İşte şimdi işler yoluna girecek”, “Artık hayata dair bir umut var” diye düşündüğümde, hemen ardından yeni bir keder, yeni bir kayıpla karşılaştım. Kitabın başlarında Fugui’nin yaşadıklarına “hak etti” gözüyle bakarken, ilerleyen sayfalarda “Bu kadarı da fazla” demeye başladım.
Evet, karakterler de olaylar da hayatın içinden, ama bir noktadan sonra kurgu bile olsa bu kadar dram fazla geliyor insana.
Reklam
Okuma listeme ismiyle dikkat çekerek giren bir kitaptı ve okumaya başladığımda kendimi durduramadım.
Bir çocuk kitabının üzerimde bu kadar güçlü bir etki bırakacağını hiç düşünmemiştim. Öyle zarif, öyle güçlü ve öyle etkileyiciydi ki… Bir an durup düşündüm ve dedim ki: “Ama bu bir çocuk kitabı. Kötü üvey anneler nerede? Saçlarını kesmek zorunda kalan prensesler nerede? Ya da zehirli elma yiyen Pamuk Prenses nerede?”
Bu kitap; çocukları korkutmadan, incitmeden; renklerin sadece gri tonlarından ibaret olmadığını, bir yerlerde rengârenk bir dünyanın var olduğunu anlatıyor.
Arkadaşlığın, birlik olmanın, doğanın ve hayvanların güzelliğini yumuşak bir dille sunuyor.
Çocuklara ders vermek niyetiyle okutulan ama bilinçaltlarında kötü izler bırakan klasik masallardan çok uzakta.
Bir yetişkin olarak ben bile bu hikâyenin büyüsüne kapıldım.
Hedefledikleri şeye ulaşmak için karşılarına çıkan her zorluğu birlikte aşan, dışarıdan bakıldığında oldukça garip ama içten ve sıcacık bir arkadaşlık okuduğum için çok mutluyum.
Eminim hepimiz küçükken bir Peter Pan filmi izlemişizdir ama kitap biraz daha bağımsızdı ve bana göre biraz melankolik bir tarafı vardı. Bir yandan o maceralar sonsuza kadar sürsün istedim ama bir yandan da geride kalan anneye üzülüyordum. Aslında şunu itiraf etmeliyim ki çizgi filmlerde izleyip de hayran olduğum Peter pan’ı kitapta okuduğumda pek fazla sevemedim. Bana çok bencil ve kibirli geldi. Kitap yine bir macerayla son bulacak zannederken daha duygusal ve anlamlı bir yere evrildi. En nihayetinde o yaştaki çocuklar için verilmesi zor olan kararlar verildi. Wendy’nin büyümeyi kendisi seçmesine rağmen büyüdüğü için artık uçamayacak olmasına üzülmesi beni biraz etkiledi. Hepimiz küçükken hemen büyümek istedik ama büyüdüğümüzde de içimizdeki çocuğu yaşatmak için çabalıyoruz.
Öncelikle şunu itiraf etmem gerekir ki kitabı kapağına göre değerlendirip aldım ve bu da kitapla ilgili bir beklenti oluşturdu. Şöyle ki; depresif bir karakter okuyacağımı tahmin ediyordum tabi ki ama biraz da eğlenceli bir tarafı olacağını da düşünmüştüm. kitap genel olarak karakter ve psikolog arasında geçen diyaloglardan oluşuyor. Bundan keyif de aldım lakin isterdim ki karakterin günlük yaşamına da dahil olalım, psikoloğa anlattığı şeyleri biz önceden okuyalım hatta tahminde bulunalım acaba bunu da anlatacak m? Evet belki kitap biraz daha uzayacaktı ama ben biraz günlük yaşam, biraz iş hayatı, biraz da arkadaşlarıyla içtiği zamanları okumak isterdim. Kötü bir kitap mı değil ama dediğim gibi kitabı kapağına göre yargıladığım için bende farklı beklentiler oluşturdu. En basitinden keşke karakterin ağlayarak Tteokbokki yemesine şahit olabilseydik.
İlk kez bu kadar uzun bir önsöz okudum ve kesinlikle okunması gerektiğini düşünüyorum. Genel olarak önsöz okumayı, yazar ile ilgili detayları ve kitapların yazıldığı süreçteki olayları okumayı seven biriyim. Ve bu önsözün kitabı çekici kılan unsurlardan biri olduğunu düşünüyorum. kitapla alakalı da ilk baştaki o ölümü umursamama durumunu daha doğrusu ölümü sakin karşılama durumu hatta kürek işçisi olmak yerine ölümü tercih etmesi tuhafıma gitti. Acaba ben olsaydım hangisini seçerdim diye düşündürdü. Ama o an yaklaştıkça yavaş yavaş idrak etmesi ve kürek mahkumu olmayı, en azından yürüyebilecek ve güneş görebilecek olmayı dilemesi içimi burktu. Ve "bayım" kelimesi ilk defa canımı yaktı.
Reklam