Kitabı okurken Mahfuz Zariç 'in bir makalesinden de faydalanmıştım, eser Servet-i fünun edebiyatının çıkış eserlerinde niteliğinde, Tamame üç kişinin arasında gelişen bu yasak aşk ve ruhsal betimleri oldukça geniş yer vermiş, kişileri yaşlarına ve cinsiyetlerine göre çokta güzel konuşturmuş, teknik bakımdan tabi ki kusurları var fakat roman okudukça devam ettirmek isteniyor en azından ben öyle düşünüyorum:)
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dil ve üslup bakımından tanzimata göre farkediyor, ben sadelestirmis okumuştum ama eski ilk basımını da aldım fazlaca arapça farsça tamlamalar mevcut .Onun haricinde olay örgüsü dönem eserine göre sıkıcı değil bir esirin hayat öyküsünü anlatıyor kolayca bitirebilecek bir kitap, beni en çok etkileyen yazarın annesinin de bir esir olması ve bu sebeple yakından bu yaşamı tasvir edebiliyor olmasıydı.
Anlamadığım bir sürü olaylar silsilesi içinde buldum kendimi.
Santiago Nasar gerçekten suçsuz muydu ? Bir süpriz bekledim son ana kadar diyebilirim.Arkada cevapsız sorular bırakmasına rağmen kitap sürükleyici.
Karakterler yabancı ve çok olduğu için ilk on sayfada ancak tam bir şema oluşuyor .
Göğe bakma durağı çoğu kez kendimi iyi hissetmek adına açıp açıp okuduğum bir şiir kitabı. En sevdiğim şiir "Göğe bakma durağı ".Turgut Uyar 'ın durup göğe bakmamız gerektiğini vurgulamış olması beni her zaman etkilemiştir.
Küçük Prens çeviri yönünden başarılı bir kitap. Dostluğun saf halini bulabiliyorsunuz fakat ilk okumamda çıkarmam gereken dersleri ikinci okumada çıkarabildim. Okuması çok keyifli felsefi bir yönü olduğunu düşünüyorum.
