Bir başka tesellim daha var: Insandakı çocuk vicadanı, tohumdakı öz gibidir.Ve o öz olmadan tohum filizlenmez, gelişmez.Yeryüzünde bizi neler beklerse beklesin, insanoğlu yaşadıkça, hak ve doğruluk denen şey de var olacaktır.
Ve bir yandan da düşünüyordu: Insanının mutlu olması ve bu mutluluğu başkalarına da vermesi bazen ne kadar kolay oluyor! diyordu.
Hep böyle, evet tam o anda olduğu gibi yaşamalıydı insan.Ama gerçek hayat bu değildi.Mutluluğun yanısıra, peşini hiç bırakmayan, insan ruhunu, bütün hayatını allak bullak eden felaketler, mutsuzluklarda vardi.