İstemeden büyümüş bir
ağaçtan bahsediyorum.
İstemeye istemeye büyüyen ağaçlardan.
Dostluğuyla yanımda olanı da,
düşmanlığıyla arkamda kalanı da
o belirliyor.
Ben sadece seyrediyorum…
Ben kimde ne kadarsam,
onlar da bende
işte o kadarlar diyorum.
Eksilen eksiliyor,
kalan kalıyor…
Ve insan, en çok da
zamanla öğreniyor
kime ne kadar yer vereceğini.
~
Sar beni, üşüyorum... (Öykü)
Eskiden çok seviyordum o şiiri. Şimdi daha çok seviyorum. Vallahi üstümü başımı yırtacağım, avazım çıktığı kadar bağıracam. Bağırmak istiyorum çünkü. Öyle normal bağırmak değil. Mahalleye anons
Başkalarını suçlamak yerine, içimdeki uçuruma bakıyorum artık. Ne attım aşağıya, neyi feda ettim, ne kaybettim de kocaman bir boşluk yarattım yaşamımda diye bakıyorum. İnsan bütün sorularının cevabını içindeki kuyudan alabiliyor aslında. Kimseyle bir hesabım kalmadı artık. Canım yandıkça ya da hayal kırıklığına uğradığımda koşup geliyorum içimdeki kuyunun başına.
"Kimin canını yaktım?" diye soruyorum ona.
"Kime ne haksızlık ettim de benim canım yanıyor şimdi?"
Halil Cibran
Kadardan kederenŞiir
Hayatın kıvrımsız dağlarında
Umutsuzluğun acısında
Yan bir kader dağında
İstanbul'un mahşer adasında
Hiç gitmedim, anlamadım etmedim
Yalnızlık mertebesini bildim
Ne kadar da saçma şeyler eyledim
Ah uzun uzun yağmurun sesi
Kulaklarının mevsimi
Gelme artık neye yarar
Gitme artık kime bakar
Yine boş sözler, anlamsız kifayetler
Aldırma bana gönlüm
Aldırma saçmalalıklarıma
Bu şiir olmayan şiire
Saçmalıklar abidesine...