Tutunamamak.”
Yani toplumun kurallarına, insanların beklentilerine, sıradan yaşama uyum sağlayamamak. Selim Işık bunun en güçlü temsilidir.
Temalar:
Yabancılaşma: Selim, dünyaya ait hissedemeyen bir karakterdir.
Kimlik arayışı: Turgut’un yolculuğu, “Ben kimim?” sorusuna dönüşür.
Toplum eleştirisi: Sistem, insanlar ve sahte ilişkiler sert şekilde eleştirilir.
Yalnızlık: Kitabın her satırında hissedilir.
Neden bu kadar güçlü bir kitap?
Dili çok katmanlıdır; ironi, mizah ve acı iç içedir.
Her okunuşta başka bir anlam çıkar.
Karakterler gerçek gibi gelir; özellikle Selim Işık birçok okurun içinde bir yere dokunur.
Modern insanın iç çatışmasını çok iyi anlatır.
Zorlayıcı tarafları:
✘ Uzun ve yoğun bir romandır.
✘ Bilinç akışı tekniği yüzünden bazen yorabilir.
✘ Hızlı okunacak bir kitap değildir; sindirmek gerekir.
Kitabın özeti gibi tek bir cümle kurmak gerekirse:
“Tutunamayanlar, hayata uyum sağlayamayanların sessiz çığlığıdır.”
Bu kitap genelde insanı şu soruyla baş başa bırakır:
“Sorun gerçekten bende mi, yoksa ait olmaya çalıştığım yerde mi?”
Ve belki de bu yüzden bu kadar unutulmazdır.
Özlem Maman’ın Bensizlikte Sonsuzluk kitabı, dışarıdan bakıldığında olay örgüsü olmayan, ama aslında insanın iç dünyasında çok yoğun bir “iç olay örgüsü” taşıyan bir metin. Kitapta bir karakterin başına gelen somut olaylardan çok, insanın kendi benliğiyle, hafızasıyla, kayıplarıyla, sevgisiyle ve varoluşuyla yaptığı hesaplaşma anlatılıyor. Merkezde sürekli değişen, dağılan, kendini arayan bir “Ben” var. Bu “Ben”, önce kendini tanımlamak istiyor; sonra tanımladığı her şeyin aslında geçici, kırılgan ve eksik olduğunu fark ediyor.
Kitabın ana sorusu yalnızca “Ben kimim?” değil; aynı zamanda “Ben yok olursam benden geriye ne kalır?” sorusu. Yazar bu soruyu hafıza, ego, ölüm, Tanrı, sevgi, özlem ve eksiklik üzerinden derinleştiriyor. Hafıza silinirse insan hâlâ kendisi midir? Sevdiğimiz biri öldüğünde tamamen yok mu olur, yoksa bizde bıraktığı ses, iz, alışkanlık ve duygu olarak yaşamaya devam mı eder? İnsan sadece adıyla, bedeniyle, geçmişiyle mi vardır; yoksa başkasında bıraktığı anlamla da varlığını sürdürür mü? Kitap bütün bu soruları okurun içine bırakıyor.
Metnin en güçlü taraflarından biri, “eksiklik” duygusunu çok derinden işlemesi. Kitapta eksiklik sadece acı veren bir boşluk değil; insanı dönüştüren, büyüten ve bazen başka bir bütünlüğe taşıyan bir alan gibi anlatılıyor. Özellikle baba kaybı, kavuşamama, özlem, söylenemeyen sözler ve yarım kalmışlıklar kitabın duygusal merkezini oluşturuyor. Burada kayıp, sadece kaybetmek değildir; kaybedilen kişiyi içinde taşımayı öğrenmektir. Yazar, sevginin bazen kavuşmakla değil, yoklukla da büyüdüğünü gösteriyor.
Yazarın hedefi okura hazır cevap vermek değil; okuru kendi içine döndürmek. “Ben” dediğimiz şeyin sabit olmadığını, her gün yeniden kurulduğunu, bazen bir hatırayla, bazen bir acıyla, bazen bir başkasının bakışıyla
Reklam
Selam şahane bir kitapla geldim. Çok severek okuduğum, ilk sayfalardan itibaren gizemli heyecanlı ve zaman zaman gerilim dolu bir kitapla geldim. Bu kitabı uzun zamandır okumak istiyordum zaten ama beklettiğime de değmiş oldu.
Kitapta o kadar çok olay o kadar çok sır ve çözülmesi gereken düğüm var ki son sayfaya kadar bitmiyor. Kitabı mümkün olsa bir solukta okurdum.
Kitapta Sebastian Bell adında bir karakter olarak uyanıyoruz. Hafızamız yok kafası karışık ve bir saldırıya uğramış. İpuçları ben kimim düşünceleri falan derken bu kişi bayılıyor. Pat uyanan farklı biri. Ana karakterimiz çeşit çeşit insanların vücudunda konaklayarak bir cinayeti çözmeye çalışıyor. Cinayeti çözmek isteyen başka takipleri, konakçılarını öldürmek isteyen kişiler de var. Her saniye aksiyon gerilim beyin fırtınası inanılmaz keyifli bir kitaptı. Sonu bu denli ince ince bezenmiş bir kitap için bana yavan geldi. Kitap kendisi o kadar iyiydi ki sonu tatmin edici gelemiyor. Son sayfada farklı bir şey bekledim. Ama bu haliyle güzeldi.
Ben yazarın diğer kitaplarına da göz atacağım sizde mutlaka okumalısınız.
David Szalay, Beden’de yüzümüze öyle sert bir ayna tutuyor ki, kitaptan kaçmakla sayfaları daha hızlı çevirmek arasında sıkışıp kalıyorsunuz. Hikayeler boyunca farklı yaşlardaki István'ın peşine takılıp Avrupa’nın bir ucundan diğerine savrulurken, aslında kendi içindeki o devasa boşluktan ve yaşlanma korkusundan kaçtığını fark ediyorsunuz. Mekânlar değişiyor, şehirler değişiyor ama o içsel bölünmüşlük ve "ben kimim" krizi hiç değişmiyor; sanki oradan oraya koşarak kendi faniliğini unutmaya çalışıyor.
Kitabın en sarsıcı tarafı, o güçlü, sarsılmaz görünen erkek rolünün, cinsel arzuların ve statü hırslarının ne kadar kırılgan kurgular olduğunu bütünüyle açık etmesi. Karakter tam her şeyi kontrol ettiğini düşündüğü an bedensel sınırlarıyla, çöküşle ve yetersizlikleriyle yüzleşiyor; işte o an inşa ettiği tüm o yapay egolar büyük bir gürültüyle yıkılıyor. Szalay, insanın o kaçınılmaz biyolojik kaderini ve zamanın akıp gidişi karşısında ruhumuzun nasıl sarsıldığını o kadar net, o kadar çıplak anlatmış ki, zihninizdeki o "asla yıkılmam" illüzyonunu bir çırpıda darmadağın ediyor. Modern hayatın hızı içinde kendi bedenimize ve öz hakikatimize ne kadar yabancılaştığımızı gösteren, insan doğasının o en karanlık ve çaresiz dehlizlerine dokunan, bittiğinde de insanı uzun süre derin bir sessizliğe gömen güzel bir yolculuk.
Karanlık Madde | Dark Matter – Blake Crouch
Bir gece eve dönerken her şey değişiyor…
Arkandan gelen adımlar, bir silah sesi ve gözlerini karanlık bir kutunun içinde açman… İşte o anda hayatının sonsuz “ya olsaydı” versiyonlarıyla yüzleşiyorsun.
Başka bir Jason: Nobel ödüllü dahi fizikçi.
Başka bir Jason: Ailesiz, özgür ve yalnız.
Başka bir Jason: Tamamen yabancı… hatta tehlikeli.
Yazar Blake Crouch, multiverse kavramını öyle ustaca harmanlıyor ki; hem nefes kesen bir gerilim romanı okuyorsun hem de derin bir varoluşsal korkuyla boğuşuyorsun.
Ve sana “Hangi hayatı seçerdin?” diye sormuyor.
Her kapıyı açtığında kendinden bir parça kaybediyorsun.
Ailen, sevdiğin kişi ve o sıradan mutluluk ise seni gerçekliğe bağlayan son ip. O ip koparsa kutuda sonsuza dek kaybolursun.
“Başka bir hayatım olsaydı daha mutlu olurdum” diye kurduğumuz o büyük yalanı paramparça ediyor. Çünkü mutluluk, başka bir versiyonda değil… seçtiğin hayatla barışmakta gizli.
Okuduktan sonra bir süre aynaya bakıp “Ben gerçekten kimim?” diye düşündürüyor.
Şimdi sıra sende!
Karanlık Madde’yi okuduktan sonra en çok hangi “ya olsaydı” hayalinizi sorguladınız?
Yorumlarda paylaşın, çok merak ediyorum!
Yıllardır çıkardığı her kitabını soluksuz okuduğum yazar kimdir??
Offf diyorum… Neden? Çünkü ben otobiyografik roman sevmem çok da okuyamam yani ama bunu var ya büyük bir hazla okudum. Nasıl başladım ve nasıl bitti anlayamadım. Yazım dili her zamanki gibi tereyağı tadında. Bu bir ben kimim kitabı o yüzden ne yazsam spoiler olur. Dolayısıyla kitabı bitirdikten sonra bende oluşturduğu düşünceyi aktarmak için yazıyorum buraya. Evet, ben bugüne kadar okuduğum 16 Jean-Christophe Grange kitabını (Güneşsizler hâlâ kütüphanede okunamadı) bir de onun kim olduğunu bilerek en baştan okumak istiyorum. O katil babaları tekrar tekrar bütün dikkatimi vererek özümsemek istiyorum.
İşte kitap gerçekten de oturup yazarın tüm kitaplarını tekrar okutacak nitelikte.
Keyifli okumalar..
Reklam
Reklam