(Arka kapak yazısı) Bir sabah kimselere bir şey söylemeden göç vaktini kaçırmış suskun, yorgun ve kederli bir kırlangıç gibi alıp başını uzaklaştı .Biraz daha bekleseydi kanatlarında o dermanı bulamayacaktı. Umut niyetine sırtında taşıdığı bir çift kanat , zaman geçtikçe zayıflayacak, gitgide çürüyecek ve ruhunu zehirleyen bir belaya dönüşecekti. Tarık Tufan’ın ilk okuduğum romanı oldu “Düşerken “ ve kesinlikle son olmayacak. Dili, üslubu ve içeriğiyle okuyucuyu romanın içine çekiyor adeta. Romanda iç içe geçmiş hayatlar , tesadüfler, iç konuşmalar ve karakter tahlilleri çok başarılı verilmiş. Merak unsuru peşinizi asla bırakmıyor. Bir romanın içinde birçok hikaye okuyorsunuz aslında . Bir arayış romanı “Düşerken “ i okursanız , “iyiki” yolumuz kesişmiş diyeceksiniz. İYİKİ…