İnsan dış koşullara yenilmez, içten içe çöker, diye düşündüm kalbimin en derininden. Gözlerimin önünde sona ermek üzere olan bir şeyi durdurmak istememe rağmen ne telaşlanabiliyor ne de üzülüyordum. Güçsüzdüm. Kalbimde yalnızca koyu bir karanlık vardı. Keşke biraz daha aydınlık, çiçekli bir yerde olsaydım da öyle düşünseydim. Ama oraya gidene kadar her şey için çok geç olacaktı.