Çünki o yaraların,çapıqların çoxunu adi gözlə görmək mümkün deyil.
Amma bu,sadəcə,çapıq deyil.Bu,kürəyimə saplanan bıçaqdır.Çünki sən həqiqəti qoyub şayiələrə inanmağa üstünlük verdin.
Mən istəyirdim ki,adamlar eşitdikləri şayiələrə rəğmən mənə inansınlar.Məni tanısınlar.Məni tanısınlar,o şayiələrə baş qoşmasınlar.Mənim bu günümə keçmişimə görə qiymət verməsinlər.Amma adamlardan bunu gözləyirdimsə özüm də bu cür yanaşmalı idim.Düzdür?
Heç kim öz hərəkətinin başqalarının həyatına necə təsir elədiyini dəqiq bilmir.Çox vaxt hərəkətlərimizin nələrə aparıb çəxaracağı heç ağlımıza da gəlmir.Amma yenə də düşünülməmiş hərəkətlərə yol veririk.
Tutaq ki,bir mahnıya qulaq asanda səni ağlamaq tuturur.Ağlamaq istəmirsənsə,sadəcə,daha o mahnıya qulaq asmırsan,vəssalam.Amma özündən qaça bilməzsən.Özünü bir daha görməmək qərarına gələ bilməzsən.Sənin beynin bir aparat deyil ki,söndürəsən,öz səsini eşitməyəsən.