“Bin Muhteşem Güneş” benim için sadece bir roman değil, aynı zamanda kadınların yaşadığı acıları, dayanıklılığı ve umudu anlatan çok etkileyici bir hikâyeydi. Özellikle Meryem ve Leyla’nın hayatları beni derinden etkiledi. Farklı kuşaklardan gelen bu iki kadının yaşadıkları zorluklara rağmen birbirlerine tutunmaları, kadın dayanışmasının ne kadar güçlü olabileceğini gösteriyordu.
Kitabı okurken Afganistan’daki savaşın ve siyasi olayların insanların günlük hayatlarını nasıl etkilediğini daha iyi anladım. En çok dikkatimi çeken şey ise tüm acılara rağmen karakterlerin umutlarını tamamen kaybetmemeleriydi. Meryem’in fedakârlığı ve Leyla’nın çocukları için verdiği mücadele beni duygusal olarak çok etkiledi.
Yazar, savaşın yıkıcılığını anlatırken aynı zamanda sevgi, dostluk ve fedakârlık gibi değerleri de ön plana çıkarmış. Bu yüzden kitap bende hem hüzün hem de umut duygusu bıraktı. Bana göre “Bin Muhteşem Güneş”, kadınların gücünü ve insan ruhunun dayanıklılığını anlatan unutulmaz bir eser. Ayrıca kitabı bitirdikten sonra sahip olduğum özgürlüklerin ve hakların kıymetini daha fazla düşünmemi sağladı.
Her kelimesi abdestli yazılan o kitap1000Kitap
Bazı kitaplar okunur ve biter.
Bazıları ise son sayfası kapandığında asıl yolculuğunu başlatır.
Bülbülün Kırk Şarkısı benim için böyle bir kitaptı. Bu kitabı okurken tarih öğrenmekten çok bir hissin peşinden yürüdüm. Bazen bir bülbülün feryadında, bazen bir gülün sessizliğinde, bazen de satır aralarına saklanmış hikmetlerde durup düşündüm.
Kitabı bitirdiğimde zihnimde olaylardan çok cümleler kalmıştı.
"Medine mescidi bir nur idi, Müslüman olmak onur idi."
Ve ardindan :
"Hidayet ki nasip olmaz her kula; Allah vermeyince kim araya, kim bula."
Belki de en çok bu yüzden dokundu bana. Çünkü insan bazen her şeyi kendi çabasıyla elde ettiğini zannediyor. Sonra bir cümle geliyor ve hatırlatıyor:
Yol bizim yürüdüğümüzdür ama menzile ulaştıran Rabbimizdir.
Kitabın sonunda içimde kalan duygu; iyiye, güzele ve doğruya yönelmenin aslında bir ömürlük yolculuk olduğu oldu.
Bazı kitaplar bilgi bırakır.
Bazıları iz bırakır.
Bu kitap bende iz bırakanlardan oldu.
10/10
Reklam
İnisiyeler karanlıkta aydınlık olan ışıktır...Alıntı
İnsanın aydınlanması, bilincinin yükselmesi ve hayatının kademeli olarak iyileşmesi ve gelişmesi için gereken inisiye malzemelerinin başında kitaplar gelir. Bu kitapta insanın düşünce ve kişisel yolculuğunda rehberdir.
Dinin ezoterik yönlerini anlamak, inisiye olmuş insanların hayatlarının resmedildiği bir kitaptır Büyük İnisiyeler kitabı.
Kitap gizemli bilgilerle doludur. İnsanın ruhen gelişmesine iyi bir zemindir. Kendini tanımak, anlamak adına çıkılması gereken bir yolculuktur.
Kitabı beğendim ve sevdim. Konuları ilgi çekici, dili yalın ve anlaşılırdır. Çevirmen de işini iyi yapmıştır.
Okuduktan sonra inisiye olmuş insanların ruhunu ve kalbini biraz daha anladığımı düşünüyorum. "Hayat, emek verirken dökülen terlerdir" diyerek ezoterizmi seven okurlara tavsiye ediyorum.
Selam :)1000Kitap
Bir romantik-komedi kitap yazarına göre harika iş çıkarmış çok beğendim bir kitap oldu. Güzel ters köşelerde vardı , kendini tekrardan eden olaylarda vardı. Zaten puanı o yüzden kırdım. Sonu daha farklı hayal etmiştim ama yazarın yazdığı sonda güzeldi. Daha ne yazsam spoiler olacak.
Başarılı bir iş çıkarmış yazar bence gerilim kitabı yazmaya devam etsin...
Ölüm... Herkesi korkutan, kimsenin konuşmak istemediği o kaçınılmaz konu. Özellikle de bir yakınınızı kaybettiyseniz, bu korku günlük yaşamınızın sessiz bir uğultusu haline gelir.
Bahçıvan ve Ölüm, yazarın babasının hastalık sürecini, ölümünü ve ardından yaşadığı yas dönemini anlattığı son derece kişisel bir roman. Ancak bu kitap yalnızca bir ölüm hikâyesi değil; bir oğlun babasını kaybederken hafızasına, çocukluğuna ve geçmişine tutunma çabası.
Romanın merkezinde bahçe metaforu bulunuyor. Babası bir bahçıvan. Ömrü boyunca toprağı işliyor, ağaçlar dikiyor, çiçekler yetiştiriyor. Hastalık bedenini yavaş yavaş tüketirken geriye emek verdiği bahçe ve bıraktığı hatıralar kalıyor. Bu yüzden kitabın en çarpıcı cümlesi aynı zamanda bütün romanın özeti:
"Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe."
Gospodinov ölümü büyük felsefi tartışmalarla değil; bir sofraya duyulan özlemle, baharda açacak çiçekleri merak etmekle, bir kuşun sesini son kez duymak istemekle anlatıyor. Bu sade yaklaşım kitabın etkisini daha da artırıyor.
Roman boyunca insanın aklında şu soru dolaşıyor:
"Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi öldüğünde bizden ne kalır?"
Ölümü değil, faniliği; kaybedeni değil, geride kalanı anlatan hüzünlü ve derin bir eser.
7/10
Mandalina Yeşil’ni okumaya başlarken beklentim oldukça yüksekti ancak istediğim hazzı alamadım. Yazarın dili yavandı. Hikaye ara ara açılsa da dört arkadaşın dostluğunun daha sıcak işlenmesini bekliyordum sanırım. Kore Edebiyatından okumuş olduğum ikinci kitap oldu kendisi. Üçüncü bir kitaba şans verir miyim.. zaman gösterir :)
Reklam
Reklam